غزل شمارهٔ ۲۵۸

هوش مصنوعی: در حالتی که دل‌های ما به چندین تکه تقسیم شده است، قرعه‌کشی و تسبیح نمی‌تواند حال ما را درک کند و نباید به آن‌ها اعتماد کرد.

هوش مصنوعی: در پشت سر ما شخصی خوار و ناچیز قرار دارد، در حالی که ما در تنهایی و بی کسی به سر می‌بریم. وای بر کسی که به دنبال ما افتاده است.

هوش مصنوعی: باد گردنکشی که در دشت می‌بینی، نشانه‌ای از حضور روح مجنون است که به سوی ما می‌آید.

هوش مصنوعی: ما از یاد آرزوی زندگی جاوید دست کشیده‌ایم و دیگر هیچ نشانی از تاریکی بر سرنوشت ما نیست.

هوش مصنوعی: هرگز نتوانستم دمی را که رنگین و زیبا باشد در دام خود ببینم، حتی از تارهای عنکبوت که به آرزوهای ما مربوط می‌شود.

هوش مصنوعی: افراد ساده‌لوحی که در شهر به دنبال ثروت و گنج می‌گردند، از نشانه‌ها و سرنخ‌های مهمی که در اطرافشان وجود دارد غافل هستند.

هوش مصنوعی: ما یک جبهه داریم که از دل ما شفاف تر است و می‌توان با یک نگاه به آن، حال و روز ما را فهمید.

هوش مصنوعی: در سادگی خود، به شکلی وسیع به کارهایمان پرداخته‌ایم و دیده‌ایم که چنگال شاهین چگونه می‌تواند با بال ما نقش بزند.

هوش مصنوعی: هر لباسی که کسی به دنبال آن نیست، ارزشش بیشتر است. خواب نرم و لطیف مخمل را وقتی که با شال ما پوشیده می‌شود، زیباتر و دلپذیرتر می‌کند.

هوش مصنوعی: گوش‌های این افراد سنگین‌دل به آنچه درست و منصفانه است توجهی ندارند، وگرنه وضع ما کم از حال مردم دیگر نیست.

هوش مصنوعی: هر حبابی که در کعبه برافراشته شود، نشان دهنده‌ی دریای رحمت الهی است، اگر سپاسگزاری‌ها و کارهای نیک ما پاکسازی شوند.

هوش مصنوعی: ما که بر اثر ندامت و غصه، خوشبختی خود را از دست داده‌ایم، هیچ وقتی ناراحت نخواهیم شد اگر دیگران به اشتباهات ما پی ببرند و ما را نشناسند.