غزل شمارهٔ ۲۵۰۶

هوش مصنوعی: زیبایی چهره‌ات باعث می‌شود که لاله‌ها از تابش تو به وجد بیایند و غنچه‌ها در برابر گل روی تو، سر تسلیم فرود می‌آورند.

هوش مصنوعی: زمانی که به خاطر زیبایی‌اش، اشک شوق از چشمانش می‌ریزد، به خاطر شرم و حیا، دستش را به سوی آیینه می‌برد تا خود را تماشا کند.

هوش مصنوعی: در پاییز، باغی که بادام‌هایی دارد، به خاطر سردی و تغییرات فصل دچار آسیب می‌شود و درختان آن با وزش باد به حالت خواب می‌روند.

هوش مصنوعی: در اوضاع فراوانی از ناهماهنگی و بی‌عدالتی، زیبایی ابرویت که قرار بود بر اساس وعده‌ای مشخص باشد، حالا به گونه‌ای تغییر کرده که حقیقت و راستی به خاطر ناهنجاری‌ها زیر سؤال رفته است.

هوش مصنوعی: کیست که بتواند مانند چشمان معشوقه باداب را نگاه کند؟ هر بار که به او نگاه می‌کند، گویی بر صد دشت پر از آهو می‌نگرد.

هوش مصنوعی: انسانی با روح و دل پاک چگونه می‌تواند در میان حرف‌های بی‌پایه و مضر زندگی کند؟ آیا ممکن است که زیبایی و ارزش‌هایی مانند آبِ گوهر، به سادگی از بادی که می‌وزد بر روی ابرو قرار بگیرند؟

هوش مصنوعی: ما به سبب محبت و صفا، قلب خود را به خوبی پالایش کرده‌ایم به طوری که افراد صادق و پاک‌دل در حضور ما خجالت‌زده می‌شوند و گویی در برابر ما، همچون آینه‌ای زانو می‌زنند.