غزل شمارهٔ ۲۵۰۱

هوش مصنوعی: دزد خالی که شب‌ها به سراغ دل ما می‌آید، فقط به خاطر ایمان ما نیست؛ او در جاهای مختلف به ما آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: وقتی جام خالی می‌شود، شراب به پای خُم می‌افتد و وقتی ابر بدون آب می‌شود، بر دل دریا می‌کوبد.

هوش مصنوعی: آیا واقعاً اینقدر بدبختی وجود دارد که تاثیرش بر روح انسان محسوس باشد؟ آیا چنین چیزی ممکن است که هر کسی که با ما باده می‌نوشد، هشیار باشد؟

هوش مصنوعی: عشق و شوق واقعی در قید و بندهای جسم محدود نمی‌تواند بماند، و روح سرکش و آزاد همیشه به سوی طبیعت و فضاهای باز روی می‌آورد.

هوش مصنوعی: مسئله اصلی کشتن ما نیست؛ بلکه این است که آستین دامن کسی که به آتش اشتیاق و بی‌تابی ما می‌دمد، موجب افزایش ناراحتی‌مان می‌شود.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه هر یک از مشکلاتم به اندازه‌ی بار سنگینی چون کوه آهن احساس می‌شود، اما عشق هنوز هم مرا به جلو می‌کشد و مانع از این می‌شود که در غم و اندوه بمانم.

هوش مصنوعی: مدتی است که نوشته‌ی او تأثیری نداشته و به نوعی از اهمیت افتاده است، اما هنوز هم زیبایی خال لب او به چشم می‌آید و توجه‌ها را جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که مانند صائب شب‌ها روشنایی به ارمغان بیاورد، می‌تواند از زیبایی و نعمت‌های دنیا بهره‌مند شود و زیبایی‌های زندگی را بچینید.