غزل شمارهٔ ۲۴۴۵

هوش مصنوعی: زخم گل، به خاطر صدای لطیف و آبی که دارد، انگیزه‌ای برای من ایجاد می‌کند. این صدا باعث می‌شود بلبل احساس شرم کند و زیبایی بهار را بیشتر درک کند.

هوش مصنوعی: مجنون از مروت و جوانمردی خود نمی‌گذرد، چگونه ممکن است عاقل شود، در هر کوچه‌ای کودکانی هستند که در انتظار او مانده‌اند.

هوش مصنوعی: اگرچه مانند سرو و بید که میوه‌هایشان را به نمایش می‌گذارند، من هم آن را به نمایش گذاشته‌ام، اما هنوز هم سنگینی ملامت و سرزنش دیگران بر دوش من احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: شخصی که مانند وحشی‌ها از سایه‌اش خانه می‌سازد، چرا اینقدر من را به دنبال خود می‌کشد و تحت فشار قرار می‌دهد؟

هوش مصنوعی: من در سختی‌هایی که از دل آهنین او برخواسته، تجربه‌ای دارم؛ اگر هم در میان سنگ‌ها پنهان شوم، باز هم مانند شراره‌ای خواهم بود که توجه را جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: زخم و درد من از گذر در خیابان بهشت نمایان شده است و دل من به سوی گشت و گذار در کوچه باغ‌های موهای محبوبم کشیده می‌شود.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم به کسی که بی‌درد است، نزدیک شوم؟ در حالی که زخم‌ها و ناکامی‌های زندگی‌ام مانند خارهایی در بیابان، مرا در انتظار نگه داشته‌اند.

هوش مصنوعی: آن کسی که عمر و زندگی من را تحت تاثیر قرار داد و باعث ناراحتی‌ام شد، اکنون در این لحظه به یاد من و برای گریه کردن بر سر مزارم دست به کار شده است.

هوش مصنوعی: من مانند نخل بلند و استواری هستم که در فصل پاییز، با وجود شرایط سخت، هنوز جوانه‌های گلی را از دل خود بیرون می‌آورم و به زندگی ادامه می‌دهم.