غزل شمارهٔ ۲۴۴۰

هوش مصنوعی: موهای او مانند قلابی است که آب را از دل آهن می‌کشد و ریشهٔ جوهر را از آینه‌ی روشن بیرون می‌آورد.

هوش مصنوعی: در روز روشن، راهی به دهن تنگی می‌برد، اما در شب تاریک، هر کسی که رشته‌ای را در سوزن بکشد، کار سختی دارد.

هوش مصنوعی: از دید مراقبان و ناظران غافل نشو، زیرا هر روز خورشید با تمام شکوه و عظمت خود به هر گوشه‌ای سرک می‌کشد.

هوش مصنوعی: خانه زنبور به دلیل تکبر و خودخواهی کسی پر شده است که در این مکان دراز می‌کند و بر خود می‌بالد. این نشان‌دهنده این است که کسی که در این سرزمین خود را با غرور نشان می‌دهد، باید منتظر عواقب کارهایش باشد.

هوش مصنوعی: در قیامت، اگر کسی در زندگی‌ام از من فاصله بگیرد و به من بی‌توجهی کند، من خون او را خواهم گرفت و نمی‌گذارم عواقب این بی‌توجهی‌اش بدون پاسخ بماند.

هوش مصنوعی: هیچ گوشه‌ای از دل، امن‌تر از گوشه‌ای نیست که زمانی خوشحال می‌شوید که فردی بار و بنه‌اش را به آنجا می‌آورد.