غزل شمارهٔ ۲۴۳۲

هوش مصنوعی: کسی که از دنیا و بی‌خبری فاصله گرفته و به حقیقت نزدیک شده، در واقع به معرفت و آگاهی رسیده است. هر کسی که از این دریای معرفت بیرون بیاید، به ارزش و فضیلت خاصی دست پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: هر چند که دیده‌ام که دیوانه‌ها از زنجیر رها می‌شوند و عاقل می‌گردند، اما وقتی به زنجیر موهای او نگاه می‌کنم، دلم به شدت دیوانه می‌شود.

هوش مصنوعی: ای کاش در زمان حیاتش از زمین برمی‌داشتند، چون در نهایت شمع، نخل به عزای پروانه درآمد.

هوش مصنوعی: با کدام اعتبار و آبرو می‌توانم در خانه‌ی کعبه روی خودم را نشان دهم؟ من که تمام عمرم را صرف پرستش بت‌ها کرده‌ام.

هوش مصنوعی: کار مردم تنها ورود به مسائل دیگران و دخالت در اموراتشان است. در این دنیای پر از مشکلات، هر کس که به جمع غمگینان می‌پیوندد، به نوعی وادار می‌شود که به دردها و مشکلاتشان توجه کند و خود را صاحب‌خانه این غم‌ها احساس کند.

هوش مصنوعی: هر کس که با معانی و مفاهیم آشنا شده باشد، اگر به شناخت و تعلقات جدیدی روی آورد، ممکن است ارتباطش با آشنایان قبلی قطع شود و به نوعی بیگانه شود.