غزل شمارهٔ ۲۳۳۱

هوش مصنوعی: عوامل و چالش‌های زندگی مرا به خواب می‌برد و در برابر عظمت یک جهان پر از احساس و خیال، خود را گم می‌کنم.

هوش مصنوعی: آب می‌تواند سبزه‌ای که خوابیده را بیدار کند، ولی من مانند آن سبزه، وقتی از شراب ناب مست می‌شوم، خوابم می‌برد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که اضطراب و نگرانی از ذهنم نرود، لرزشی که دارم مانند ماهی در آب باعث خوابم می‌شود.

هوش مصنوعی: در جایگاه دریافت نعمت، غفلت به من فشار می‌آورد و در گوشه‌ی نمازگاه، خوابم می‌کند.

هوش مصنوعی: جای دیگری جز گوشه solitude برای من وجود ندارد. در درون صدفی مانند گوهر، خواب آرامی مرا می‌برد.

هوش مصنوعی: من مانند مایعی هستم که بر روی تیغ قرار گرفته و نوسان می‌کنم؛ بنابراین چگونه می‌توانم بر روی سبزه‌های سرسبز خوابم ببرد؟

هوش مصنوعی: قبل از این، هیچ آرامشی بر روی زمین تاریک نداشتم، اما اینک خوابم می‌برد در بستر سنجاب.

هوش مصنوعی: غفلت من از سرعت زندگی باعث می‌شود که هر روز بیشتر به خواب بروم و صدای آب مرا به عالم خواب می‌برد.

هوش مصنوعی: اضطراب در راهرو باعث می‌شود که به خانه نزدیک‌تر شوم، اما در کنار چاقوی قصاب، خوابم می‌برد.

هوش مصنوعی: در فضای وصال، غفلت مرا به حیرت می‌برد و در مثل نرگس شاداب، خوابم می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من همچون کبابی که در نمک خوابیده‌ام، شور و شوق من همیشه وجود دارد. گهگاهی در شب‌های مهتاب، خواب مرا در بر می‌گیرد.

هوش مصنوعی: از خطاهایم، صائب، این بار سنگینی به من می‌دهد که بی‌نصیبم می‌کند. مانند سیمابی که در آینه به خواب می‌رود، خوابم می‌برد.