غزل شمارهٔ ۲۲۱۲

هوش مصنوعی: ظلم، صدای بلندی از افرادی است که قدرت کمتری دارند، مثل ناله‌ای که از نیستان برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: تیغ ظلم و ستم دو لبه دارد و از هدفش به دور است، مانند تیرهای ناراحت که به هدف نمی‌رسند.

هوش مصنوعی: سفرهٔ روی زمین و سفرهٔ آسمان برای من، مثل نمک‌دانی است که با شور و هیجان پر شده است.

هوش مصنوعی: قفس من همان شهر است که دور و برم را محدود کرده، اما بال و پر من مختص آزادی و وسعت بیابان است.

هوش مصنوعی: تسلیم شدن و ناله کردن در برابر افرادی که بی‌رحم و سخت‌دل هستند، صدای حق و واقعیت را به گوش نمی‌رساند و این وضعیت به گسترش کفر و نفاق دامن می‌زند.

هوش مصنوعی: به جز زمانی که در راه حق قدم برداریم، هر در دیگری که باز کنیم، تنها با مانع روبرو خواهیم شد.

هوش مصنوعی: هرکس از خدمت به دیگران فرار کند، هیچ احسان و نیکی را از کسی نمی‌پذیرد.

هوش مصنوعی: عمر افرادی که در جایگاه‌های مهم و مسند نشسته‌اند، به مانند تداوم نیکی و احسانی است که آنان به دیگران می‌کنند.

هوش مصنوعی: زندگی در قناعت و رضایت از آن، تلخی ندارد؛ مثل اینکه خاک بر سر موری در سرزمین شکرکنار می‌ریزد، او هیچ غم و اندوهی ندارد.

هوش مصنوعی: هر جایی که زندگی ساده و بدون زحمت باشد، مرگ نیز راحت و آسان خواهد بود.

هوش مصنوعی: زندگی را با زیبایی‌ها و جذابیت‌هایش پر کن، زیرا ارزش قلب پاک و با محبت کم نیست و نمی‌توان آن را با پول خرید.

هوش مصنوعی: به خاطر حیا و شرم، زیبایی و شکوه همیشگی حسن باقی مانده است و عرق شرم را می‌توان به عنوان نماد حیات و زندگی پاک تصور کرد.

هوش مصنوعی: در این چمن، گلی وجود دارد که فاقد خار است؛ این گل در دامن غنچه‌ای خوابیده است.