غزل شمارهٔ ۲۱۶۴

هوش مصنوعی: چهره تو مانند روز تاریک است، زیرا هیچ ریشی نداشته و زلف‌های سیاهت دل را مورد آزار قرار نمی‌دهند.

هوش مصنوعی: بر روی گل‌های تو هیچ غم و کسادی نیفتاده است، کسی به دنبال خرید تو نیامده و چشم‌هایت را ندیده‌اند.

هوش مصنوعی: ابروی تو همیشه زیبا و دلربا بوده و چشمان تو به خاطر زیبایی کم نظیرش سرشار از جذابیت و شوق است.

هوش مصنوعی: اگر تا به حال تلخی پشیمانی را نچشیده‌ای، پس دندان حسرت روی لب زیبایت را نخورده‌ای.

هوش مصنوعی: اگر مشکل و سختی‌ات را درک نکنی، بدان که چیزی از احساسات و آرزوهایت کم نشده و هنوز هم می‌توانی به راحتی ادامه دهی.

هوش مصنوعی: حق با توست که در آزردن من هیچ تردیدی نداری و تو هرگز از رشته عهد و پیمانی که داریم، جدا نشده‌ای.