غزل شمارهٔ ۲۱۵۶

هوش مصنوعی: روز من به خاطر آن چشم سیاه بسیار تاریک و غم‌انگیز است که نگاهش همچون ریسمانی است که پیشانی‌اش را می‌سازد و بازی می‌کند.

هوش مصنوعی: خمیازه کشیدن گل در صبح بی‌دلیل نیست. من در خواب نمانم، زیرا در آن طرف، کسی زیر کلاه پنهان است.

هوش مصنوعی: بر غم و سختی روزهای تیرگی عاشقانی که در عشق رنج می‌برند، رحمت و بخشش نازل فرما، شکرگزاری برای آن کسی که سرپرست و ولی نعمت ماه است.

هوش مصنوعی: به غربت راضی نباشید، چرا که ممکن است به بندگی و زندانی شدن کشیده شوید. از وطن خود دور نشوید، چرا که آنجا به نوعی مانند چاهی است که شما را در خود می‌کشد.

هوش مصنوعی: هرچند که زلف‌های تو دیگر به شکل پیچیده‌ای در قلب من نمانده، اما هنوز هم از یاد تو، دل من پر از آه و حسرت است.

هوش مصنوعی: حوادث و مشکلات نتوانند به خانه من آسیب بزنند، چون من مانند دشتی صاف و وسیع هستم که همواره پشتیبان و ایمن است.

هوش مصنوعی: پشت لب پیمانه ما از زهر ساقی بی‌رحم سبز شده است و همان تلخی که در نگاه اوست، در دل ما نشسته است.

هوش مصنوعی: عجبی نیست که من آرامش ندارم؛ خاکستر دلم به زحمت در چنگال وزش تند باد آتشین است.