غزل شمارهٔ ۲۱۱۳

هوش مصنوعی: دل بی‌هوس ما مانند آینه‌ای است که نور خورشید را منعکس می‌کند. بیداری دنیا و آسمان، همچون صبح، نتیجه نفس و وجود ماست.

هوش مصنوعی: هرچند که نفس و روح ما می‌تواند آینه را کدر کند، اما در حقیقت، نفس و روح ماست که دل‌ها را روشن می‌کند.

هوش مصنوعی: لیلی که به خاطر او مجنون به شدت ناله می‌زند، با صدای زنگ جرس به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: وقتی که انسان با لبخند و خوشحالی از زیبایی‌های خود و از آنچه که دارد، عبور می‌کند، در واقع نتیجه و ثمره‌ی تلاش‌های اوست.

هوش مصنوعی: باری در گذشته، گرگی که بر شیر دلان حمله‌ور شده بود و به خون آنان دست یافته، امروز در برابر ما همچون سگی ذلیل و خوار به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که وجود دارد، hilo و نقش زندگی ما با این خرقه و لباس پوشیده شده است. هر خار و زبری در این بیابان، نگهبان و حافظ ماست.

هوش مصنوعی: هر چند که وجود ما مانند نی (نوازنده نی) به ظاهر خشک و خالی است، اما حیات و شادابی افرادی که دل‌هایشان مرده شده، به وسیله نفس و جان ما به آن‌ها منتقل می‌شود.

هوش مصنوعی: دود ناشی از آتش دل به یک نمایش خارق‌العاده درمی‌آید، این روشنایی سوزانی که در میان خار و علف‌های بی‌ارزش وجود دارد.

هوش مصنوعی: امروز کسی که به خوشبختی و رضایت قناعت کند، نمی‌تواند بر شیرینی زندگی تکیه کند؛ وگرنه به سرنوشت مگس ماست دچار می‌شود.

هوش مصنوعی: ما انسان‌های شاد و زندگی‌مند هستیم که دل‌های سنگین و خسته دیگران به امید شنیدن صدای ما آرام می‌گیرد.

هوش مصنوعی: هر کجا که باشیم، رنگ و بوی بهار و شادی ما از شراب گلگون است، در حالی که زاهد در قفس خشک خود زندانی است.

هوش مصنوعی: ما به مانند رگ‌هایی که سخت و محکم هستند، از طبیعتی خام برخورداریم و ثمرات ما مانند خورشید در نهایت به کبابی خوشمزه تبدیل می‌شوند، اگرچه دیر به بار می‌نشینند.

هوش مصنوعی: نعمت زیبایی‌های الهی، به خاطر بی‌ادبی ما در اداره کردن دل‌های عاشق‌پیشه‌مان، از بین رفته است.

هوش مصنوعی: ما از خوبی‌ها و مهربانی‌های که باید از دیگران دریافت کنیم، چشم‌پوشی کرده‌ایم. آنچه که از این دل‌های سنگی می‌خواهیم، تنها انصاف و توجه است.