غزل شمارهٔ ۱۹۶۵

هوش مصنوعی: ذهن من از شراب قرمز داغ شده است و این پنبه به خاطر درخشش گوهر، آتش گرفته است.

هوش مصنوعی: اشک‌های چشم مانند آتش در مژه‌ها می‌سوزد و این احساس عمیق، درخشش و زیبایی آن گوهر را تحت تأثیر قرار داده است.

هوش مصنوعی: اگرچه من به پایان دوران خود رسیده‌ام، اما چرا هر بخش از قلبم در مسیر دیگری حرکت می‌کند؟

هوش مصنوعی: دل به شدت داغ و آتشین است و در این میان، دلتنگی و غم به سراغش آمده است. این دریا پر از تاریکی و مشکلات شده است.

هوش مصنوعی: دل‌ها به جای اینکه نامه‌ای از کارهای خوب و بدشان داشته باشند، به سوی آفاق می‌جهند و حالتی شبیه به روز قیامت به خود گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: تیغ تو همچون آتش، در دل ماهی فرورفته است. نگاه کن، زیرا که ماهی حالتی شبیه به سمندر پیدا کرده است.

هوش مصنوعی: مژگان او به هم نمی‌خورد، زیرا آفتاب درون آینه‌ای که تصویر تو را در خود دارد، در حال تابیدن است.

هوش مصنوعی: بسیاری از ویژگی‌ها و زشتی‌ها به خاطر دوستی و آشنایی با تو پنهان شده و برای حفظ آبرو، خود را به سختی نگه داشته‌اند.

هوش مصنوعی: برای دستیابی به آب حیات تنها دو قدم فاصله وجود دارد و در این مسیر، آیینه‌ای که نشان‌دهنده تلاش‌ها و achievements سکندر است، قرار دارد.

هوش مصنوعی: به خاطر چهره آتشینی که در دو جهان پنهان است، بر هر دلی که نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم که عشق او در آنجا وجود دارد.

هوش مصنوعی: آسمان از خواسته‌های ما پر از رنج و غم است و از بخاری که از دل ما برمی‌خیزد، آتش به جانش افتاده است.

هوش مصنوعی: خونم که مانند انار در زیر پوست می‌ترکد، در برابر تیغ او مانند جوهر ماندگار شده است.

هوش مصنوعی: زندگی ما مانند چراغی است که خاموش و بی‌نور شده است، زیرا دردی بزرگ ما را تحت‌الشعاع قرار داده و سایه‌اش را از سر ما برداشته است.