غزل شمارهٔ ۱۹۴۵

هوش مصنوعی: روزی فراخ و نیکو در قدم میهمانی تو قرار دارد و هر کسی که به خانه‌ات بیاید، واقعاً میزبانی تو را بر عهده گرفته است.

هوش مصنوعی: نعمت‌ها و برکت‌ها به میزان شکرگزاری ما افزایش می‌یابند. شکرگزاری مانند درختی است که ریشه‌اش در گویش و زبان ما قرار دارد.

هوش مصنوعی: اگر بر روی کسی که آسیب دیده و دلتنگ است سایه‌ای افکنده‌ای، در حقیقت آن سایه در روز جزا برای تو پناه خواهد بود.

هوش مصنوعی: آسودگی و آرامش حاصل از رها کردن وابستگی‌ها و علایق دنیوی به دست می‌آید؛ زیرا نگاهی که به جهان می‌اندازی، از دیدگاه تو ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: در محیطی که پر از مشکلات و سختی‌هاست، تو قربانی نشده‌ای. بنابراین بهتر است که با سکوت خود، از این وضعیت فاصله بگیری و به مکانی که برای تو امن و آرامش‌بخش است، پناه ببری.

هوش مصنوعی: دعای انسان‌های خالص و پاک‌دل همیشه مؤثر است و هیچ دعایی بی‌نتیجه نمی‌ماند. اگر درخواستی برآورده نشود، خطا از خود ماست و نه از دعای آن‌ها.

هوش مصنوعی: هرچند که از تو فاصله گرفته‌ایم، اما هنوز هم کنترل و هدایت ما در دست توست.

هوش مصنوعی: هر کجا که بروی و دور از میهن باشی، اگر زیر بال و حمایت خودت را داشته باشی، جایی برای زندگی کردن همانی است که تو خودت آن را ساخته‌ای.

هوش مصنوعی: از صدای تو دنیا مانند باغی پر از گل و عطر شیرین شده است؛ سخنان تو به حقیقت مانند قلمی خوش‌ذکر و زیبا هستند.