غزل شمارهٔ ۱۹۴۲

هوش مصنوعی: آیا کسی به حال و هوای سر مستی نیاز دارد وقتی که خمار چشمان تو او را به وجد می‌آورد؟ آنچه در دهانش است و با خون آمیخته شده، از باده‌ای می‌آید که پشت دست تو قرار دارد.

هوش مصنوعی: در این باغ و بوستان، مانند تاکی که در تمام آن گسترده است، هر دانه نخل سرکشی که وجود دارد، در زیر دست تو قرار دارد.

هوش مصنوعی: شاید آنچه ساخته شده، نگین مرواریدی است که از تنگناهای سختی و رنج‌های عمیق به وجود آمده است؛ و این زیبایی و ارزش از نشستن تو و وجودت نشئت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: در این شعر، به اهمیت و جایگاه هر فرد اشاره می‌شود. معنای آن این است که هر کسی سهم خود را در زندگی و دنیا دارد و حتی اگر در موقعیتی پایین‌تر از دیگران باشد، نباید خود را کم اهمیت ببیند. هر انسانی از دیدگاه خود می‌تواند به آسمان و علو مقام‌ها نگاهی بیندازد و در قلمرو وجود خود، مهم است.

هوش مصنوعی: آیا می‌توان انتظار داشت که زیبایی و زیبایی تو، مانند سرو بلند، به راستی از برابر چشم‌ها بگذرد؟ در حالی که در آنجا، آب‌های روان و زنده در اطراف تو قرار دارند.

هوش مصنوعی: از گذشته زلفی که به دل نگذاشته بود، حالا هر جایی دل‌ها در زلفی مانند زلف تو پیچیده‌اند.

هوش مصنوعی: من از شراب دست نمی‌کشم چون می‌خواهم با تو در صلح باشم. اگر هم توبه می‌کنم، چون تو باعث شکست من شده‌ای.

هوش مصنوعی: هر لحظه از شراب، آگاهی و شعور تو بیشتر می‌شود، اما صدای من به خاطر صبر و حوصله‌ی تو که دیر به مستی می‌رسد، به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر دست تو در کار باشد، می‌تواند به راحتی بر دنیای بزرگ و زیبای خورشید و ماه تأثیر بگذارد و آن را تحت کنترل درآورد.

هوش مصنوعی: بخشش تو به درخواست‌کنندگان بدون هیچ پرسشی انجام می‌شود، و آنچه که تو به آنها می‌دهی، باید به گونه‌ای باشد که نیازی به کلید نداشته باشد تا قابل دسترسی شود. این کار تنها در دستان توست.

هوش مصنوعی: تو از وصال زیبایی معنوی محروم هستی، زیرا گناهانی که انجام داده‌ای، مانع ارتباط با معشوق واقعی‌ات شده است.