غزل شمارهٔ ۱۹۴۰

هوش مصنوعی: عشق همچون شاهنشاهی است که همه موجودات در خدمت او هستند. هر کس که از دنیا و امور آن برگردد، به ندای او پاسخ می‌دهد و او را می‌جوید.

هوش مصنوعی: آزاده‌ای که زندگی ساده و با قناعت را انتخاب کرده، اساس و بنیاد وجود او در این دنیا است.

هوش مصنوعی: آن نوازنده‌ای که پرده ما را پاره کرده، باعث به حرکت درآمدن آسمان‌ها است و رقص آن‌ها ناشی از نغمه‌های دلنشین اوست.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر نگاه آشنای آن مردمی که در دشت زندگی می‌کنند، به دام افتاده است.

هوش مصنوعی: چقدر باید از تیغ تو خون بریزد؟ چرا که مرگ من برای ادامه زندگی‌ام است.

هوش مصنوعی: من آنقدر بی‌درد نیستم که بخواهم از ظلم و بی‌وفایی دیگران شکایت کنم؛ هر رنج و گله‌ای که دارم به خاطر وفاداری اوست.

هوش مصنوعی: وقتی که در زیر پای سواران برق‌آسا حرکت می‌کند، بیچاره‌ای که دلش مانند شیشه است و آسیب‌پذیر.

هوش مصنوعی: سلیمان تاج و تختش را بر روی دستانش قرار داده تا مورچه‌ای که پایش شکسته است، به خاطر عشق به او بتواند به او نزدیک شود.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که داغ نادیده گرفتن یا بی‌توجهی به زیبایی‌های بهشت بر مخلوقات، مانند کبابی است که در نتیجه‌ی بزرگی و شکوه او در ذهن من به وجود آمده است. در واقع، زیبایی و عظمت او آن‌قدر تاثیرگذار است که حتی اگر بهشت را فراموش کنیم، تصویر او در ذهن ما همچنان روشن و زنده باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: شکستن زنجیرهای عشق در دست کسانی که دیوانه‌وار عاشق‌اند، بستگی به گشودن بندهای لباس محبوب دارد.

هوش مصنوعی: کسی که خرمنش سوخته، باید بداند که از سوی دیگر، برکت و نعمت به او نائل می‌شود؛ مانند برکات بهاری که از دست فرد سخاوتمند به او می‌رسد.