غزل شمارهٔ ۱۹۳۸

هوش مصنوعی: منبع حیات و زندگی به خاطر لبان نوشیدنی‌اش است و ادامه حیات و شادابی به سایه درختان او برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: خورشید، با وجود اینکه نماد شکوه و زیبایی آفرینش است، اما منزلت و مکان واقعی او در کنار ستاره‌های آسمان قرار دارد.

هوش مصنوعی: ماهی که در دل شب روشنایی به ارمغان می‌آورد، گواهی بر این است که برگ‌های پاییزی از باغ او به زمین افتاده‌اند.

هوش مصنوعی: این محیط هرچند که بی‌حد و مرز به نظر می‌رسد، اما همه می‌توانند در آن دخالت کنند و آن را تحت تاثیر قرار دهند.

هوش مصنوعی: در دل هیچ کس نیست که حرارتی نهفته وجود نداشته باشد، چرا که این حرارت پنهان همان آتش خاموشی است که آسمان‌ها را نیز تحت تأثیر قرار داده و بوی آن به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: آن پرنده‌ی بزرگ و مقدس که نامش عشق است، دل شکسته‌ای است که از آشیان آن پرنده به دور افتاده.

هوش مصنوعی: عشق، رهبر و راهنمای کل هستی است و مانند جرس کاروان، حرکت و جریان زندگی را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر سخن عشق تلخ و دردناک باشد، دل‌های مجروح دور از آن نیستند، زیرا مانند قلمی در دست معشوق، می‌توانند به راحتی نقاشی شوند و احساسات خود را برگیرند.

هوش مصنوعی: انسان کامل، بی هیچ آسیبی شبیه به آینه‌ای است که می‌تواند تمام ویژگی‌های خوب را نشان دهد، اما خدایی می‌باشد که به مراتب بالاتر از همه‌ی موجودات است و چیزی نمی‌تواند او را تحت تأثیر قرار دهد.

هوش مصنوعی: عشق مانند گدازه‌ای در دل چرخ زندگی می‌درخشد و دل انسان مانند گنجینه‌ای ارزشمند است که خرد و دانش آن را محافظت می‌کند.