غزل شمارهٔ ۱۹۳۶

هوش مصنوعی: در هر دلی که عشق به وجود بیاید و عمیق شود، عشق مانند موهای پیچ خورده، همیشه در کنار معشوق قرار دارد و به او وابسته است.

هوش مصنوعی: موج سراب، به خاطر دلداده‌ای که تشنه‌ی بوسه و نزدیکی محبوبش است، را به وعده‌ی سیراب شدن از آب زلال به‌حساب می‌آورد.

هوش مصنوعی: پیراهن او نشانه زیبایی و جذابیت یوسف است و هر کجا که این پیراهن باشد، دل‌ها دچار احساساتی عمیق و گاهی دردناک می‌شوند.

هوش مصنوعی: اگر کسی که به زور از او حقیقتی را بخواهد، به راحتی نمی‌توانی به او دست پیدا کنی، اما باید بدانید که در باطن او گنجینه‌هایی از ارزش‌ها و معرفت‌های پنهان وجود دارد.

هوش مصنوعی: احساساتی که به طور ناخودآگاه از چشمان و دل ما خارج می‌شود، ناشی از فشاری است که آن شخص به ما وارد می‌کند.

هوش مصنوعی: آن شاه زیبایی که منظور شاعر است، مانند خورشید می‌درخشد و او به مانند صید، زنجیری از موهای خوشبو و مشکین را به همراه دارد.

هوش مصنوعی: رنگ رخسار دل آزرده‌اش همانند گل لاله است و چشمانش مثل ستاره سهیل می‌درخشد، در حالی که لکه‌ای که بر لب جویبار اوست، نشانه‌ای از زیبایی‌اش به شمار می‌آید.

هوش مصنوعی: رنگی که در لیوان قرمز دیده می‌شود، نتیجه‌ی تابش آفتاب بر بخشی از لبی است که از گوهر گرانبها بهره‌مند است.

هوش مصنوعی: با آن نور زیبایی، عزیز دل سهیل، تو به مانند گلی از باغ لاله‌ها هستی که به فصل خزان رسیده است.

هوش مصنوعی: هر قطره‌ی آبی که در این باغ و گلستان وجود دارد، به نوعی نشانه‌ای از زیبایی و شکوه گل‌هاست و این آب، همانند آینه‌ای، نمادی از آن beauty و تجلی نورانی آنهاست.

هوش مصنوعی: آسمان که مانند نعل اسب است، در آتش تابش خورشید، مانند سبزه‌ای است که زیر سنگی قرار دارد و بر وقار و بزرگی کوه تکیه زده است.

هوش مصنوعی: هر دلی که تحت تاثیر خط و آثار او قرار دارد، همیشه در دید دیگران تحت تأثیر غبار و زوایای نامشخص قرار می‌گیرد.