غزل شمارهٔ ۱۹۲۳

هوش مصنوعی: راز برای ما آشکار نمی‌شود مگر اینکه از دل برآید. وقتی مستی حاصل می‌شود، قدرتی پیدا می‌کنیم که توانایی ما را برای شکستن شیشه‌ی باده‌امان به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: بیان کردن مشکلات و احساسات درونی به دیگران مانند این است که از احساس تنهایی و ناامیدی به خود آسیب برسانیم.

هوش مصنوعی: از بین مردم بی‌ارزش و دل‌های تیره، به دنبال خواسته‌ی خود بودن، مانند این است که بخواهی سوزنی را در کاهدانی در شب تاریک پیدا کنی.

هوش مصنوعی: روزی از خدایت درخواست کن که قبل از اینکه دیگران تو را بشناسند و در موردت صحبت کنند، موفقیت در کارهایت به تو عطا شود.

هوش مصنوعی: بی جهت به سوی کعبه نرو، زیرا که با خودتان آماده شدن برای سفر به حج، مانند بستن زنجیر به دور کمر است.

هوش مصنوعی: گفتم که در کنج و گوشه بنشینم تا به فکر خودم و آرامش درونم باشم، چون دیده‌ام که حتی نشستن یک سگ هم می‌تواند نشان‌دهنده‌ی بزرگی و آرامش باشد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که شاعر به زیبایی و وضوحی که در دل وجود دارد اشاره می‌کند. او با استفاده از تصویر اشک و آینه می‌خواهد بگوید که برای پاک کردن قلب و دل از زنگارها و کدورت‌ها، باید احساسات خود را بروز دهیم و شاید این اشک‌ها همانند آب، دل را چون آینه‌ای شفاف کنند. در نتیجه، احساسات و سختی‌ها می‌توانند به ما کمک کنند تا دوباره به روشنی و خلوص برسیم.