غزل شمارهٔ ۱۷۲۸

هوش مصنوعی: مکان میکده از شور و هیجان من پر شده و شراب تلخ اما لذت‌بخش از نوشیدن من نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: شراب من چقدر عجیب است اگر از این ظرف بیرون بریزد؛ چرا که جریانی که من ایجاد می‌کنم، می‌تواند سقف میکده‌ها را تهدید کند.

هوش مصنوعی: به صدای بلبل دقت کن و غافل نباش که نوا و آواز او به خاطر شعله‌ور شدن عشق و احساس در دل گل‌ها و لاله‌هاست.

هوش مصنوعی: وقتی که لاله‌ها به خون آغشته می‌شوند، صدها پرده از گوش برمی‌دارند تا آهنگی را بشنوند که در لب‌های خاموش من پنهان است.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام به صورت سرد و بی‌روحی می‌گذرد، مانند صبحی که به سختی از خواب بیدار می‌شوم. این آگاهی و دانش سنگینی بر دوش من دارد.

هوش مصنوعی: از گلی که از این باغ چیده‌ام و از آن بی‌خبر بودم، هنوز صدای ناله و آهنگ پرنده‌های چمن در گوش من طنین‌انداز است.

هوش مصنوعی: از گوشه‌گیری و تنهایی تو مشخص است که آن بلای سیاه، در انتظار است تا هوش و حواسم را به خود مشغول کند.

هوش مصنوعی: در دل من صدها صدا و درد نهفته است و احساس ترحم نسبت به کسی دارم که به خاطر من این دردها را پنهان می‌کند.

هوش مصنوعی: هرچند ظرف‌های پر از شراب، سنگین و گرانبها هستند، اما وقتی که این ظرف‌ها خالی می‌شوند، سنگینی آن بر دوش من خواهد بود.