غزل شمارهٔ ۱۷۱

هوش مصنوعی: ای خدا، از دل مشرق، نور هدایت را به من عطا کن و از درخشش چشمان خورشید قیامت به من نیرو و روشنایی ببخش.

هوش مصنوعی: تا کی باید به خاطر خجالت در زمین زندگی کنم؟ مثل گوهری که از باران رحمت پاک شده، مرا نیز پاک کن.

هوش مصنوعی: کسانی که می‌خواهند در کار خانه‌آرایی و زیبایی فریبنده باشند، نمی‌توانند به اندازه خود من از زیبا شدن و دل‌نشین کردن فضا بهره‌مند شوند. مانند حبابی که در دل دریا می‌رقصد و بی‌پرواست، مرا نیز در حقیقت خود به گونه‌ای آزاد و بی‌پروایی نشان بده.

هوش مصنوعی: از شدت دوری و گشت و گذار در کوچه‌های زندگی، استخوانم ضعیف و رنگین شده است. تنها با رضایت و قناعت در گوشه‌ای از زندگی می‌توانی به من آرامش ببخشی.

هوش مصنوعی: چند روزی که من مثل شمعی هستم که به آسانی توسط باد خاموش می‌شود؟ لطفاً از من حمایت کن تا همیشه زنده بمانم.

هوش مصنوعی: برای احیای و بازسازی ارزش‌های گرانبها، باید تلاش کرد و از تواضع و خاکساری بهره گرفت تا من را بسازند و بازسازی کنند.

هوش مصنوعی: من به شدت از دنیا جدا شدم و مانند یک گوهر بی‌حرکت مانده‌ام. رفتارهای آتشین و تند تو، به من احساس افسردگی می‌دهد. لطفاً با ندامت و پشیمانی از من برخورد کن.

هوش مصنوعی: هرچند که در گفتگو هستیم و به نظر می‌رسد در کنار هم هستیم، اما در عمق وجود خود تنها هستیم. از کسانی که فراموش شده‌اند، خواهش می‌کنم که مرا به مکانی امن و آرام دعوت کنند.

هوش مصنوعی: اگر در دل شب‌ها از فکر تو غافل شوم، تا ابد باید به خاطر این غفلت مجازات شوم و سنگسار شوم.

هوش مصنوعی: در مهمانخانه افرادی که به بخشش و کرم مشهورند، بدون وجود کسی که به آنجا بیاید، هیچ چیز نمی‌تواند به کار بیفتد. من که چهره‌ام تیره است، از خدا خواسته‌ام که به من هم از نعمت‌های بهشتی عطا کند.

هوش مصنوعی: اگر ندانم ارزش تلخی‌های دلنشین عشق را، پس با لبخند شیرینی‌ات زهر را برایم شکرین کن.

هوش مصنوعی: در ویرانی‌ها، مانند چشم‌های معشوقان، امید به ترمیم و بهبود من را به من عطا کن تا بتوانم از ویرانه‌ها دوباره بنایی بسازم.

هوش مصنوعی: دل خونین من تحمل نداشته و نمی‌تواند خال گناه را ببیند. ای لاله، مرا بی‌دغدغه و بی‌دردی روز قیامت زنده کن.

هوش مصنوعی: من از کنجکاوی‌های بی‌مورد خود خجالت می‌کشم و نمی‌دانم که چرا باید وجود داشته باشم تا از کسی بخواهم که به من رحم کند.