غزل شمارهٔ ۱۶۵۰

هوش مصنوعی: بتان با فریب و نیرنگ به تو نشان می‌دهند، همان‌طور که کبابی که بر روی آتش پخته می‌شود، بدون رنگ و حالتی به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی هوای آزادی را از دل خود بیرون کنی، حتی در بهشت هم که به نظر می‌رسد خوشایند باشد، ممکن است احساس کنی که در قفس تنگی هستی.

هوش مصنوعی: مراقب کسانی که اطرافت هستند باش، چون این افراد ممکن است در ظاهر سخت و بی‌احساس به نظر برسند، اما در واقع بسیار ارزشمند و با اهمیت هستند.

هوش مصنوعی: وقتی که کسی به شما نزدیک می‌شود و با رفتار خود سعی در هماهنگ نشان دادن خود با دیگران دارد، در واقع در حال تغییر و تحریف واقعیت‌های موجود است تا به سود خودش استفاده کند.

هوش مصنوعی: اگر از ظاهرت بیرون بیایی، این گروه که به ظاهرت توجه می‌کنند، تو را نمی‌شناسند. فقط همین افرادی که به یک رنگ و ظاهر تو توجه دارند، تو را درک نمی‌کنند.

هوش مصنوعی: اگر آینه دل‌تان را از غم و زنگاری پاک کنید، خواهید دید که هزاران جلوه و زیبایی در شما نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: نفس سوخته نشانه‌ای از سختی و درد است و سیاهی که به دور از ما به نظر می‌آید، واقعاً به این نزدیک نیست که فکر می‌کنیم. در واقع، آنچه در دوردست‌ها به نظر می‌رسد، ممکن است به همان اندازه که می‌بینیم، دور نباشد.

هوش مصنوعی: به چشم خود به گل‌های سرخ نگاهی بینداز که خیلی زود چهره‌ات را به رنگ خون زیبایی می‌کشند.