غزل شمارهٔ ۱۴۷۹

هوش مصنوعی: در فصل بهار، مرغی که زیر بالش قرار دارد از خطرات و سردی‌های پاییز بی‌خبر و آسوده خاطر است.

هوش مصنوعی: هر آنچه که جمع کرده‌ای، در نهایت از تو جدا می‌شود، اما تنها چیزی که همیشه با تو خواهد ماند، اعمال و کردارهای تو هستند.

هوش مصنوعی: چه فایده‌ای دارد که ادعای بی‌نیازی کنی، در حالی که درویشان به زیبایی نتایج و عواقب کارها توجه دارند، اما تو فقط به ثروت و مال خود دلخوشی؟

هوش مصنوعی: همه ما از چرخش و تغییرات زندگی و زمان گله‌مندیم، ولی با این حال، زندگی ما با همه سختی‌ها و ناملایمات خود، هنوز هم خوب و پربار است.

هوش مصنوعی: دل سنگی را هم می‌خراشد، دریغ از صدای جرس که می‌گوید: ای خدا، چه کسی در پی این کاروان است؟

هوش مصنوعی: احساساتی که در دل من جمع شده و باعث تنگی نفس‌ام شده، ناشی از یک تب و داغی است که در واقع به یک زخم کوچک مربوط می‌شود.

هوش مصنوعی: ای کسی که از زیبایی‌های تو، چشمانت به نقش و نگارهایی که در صورت توست، خیره مانده است، متوجه شده‌ای که در دل شب به سیاهی دچار شده‌ای و از آب حیات دور افتاده‌ای.

هوش مصنوعی: چهره‌ای از زیبایی و لطافت داری که حتی اگر به‌خوبی دیده نشود، باز هم دلربایی تو بی‌نظیر است. جمال تو آن‌قدر شیرین و دلنشین است که هر کس به تو نگاه کند، تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: سرو زشتی زیبای تو را نمایان کرده است و ساق پای تو مانند نقره می‌درخشد، همچنین روشنایی ماه به پای تو زیبایی خاصی بخشیده است.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم دردی که دارم را نادیده بگیرم، چون دل بی‌درد تو هرچند آرام است، اما نمی‌تواند به من رحم کند.

هوش مصنوعی: کسی که عیب‌های خود را نمی‌بیند و به زیبایی‌های ظاهری خود می‌بالد، همچون طاووس است که به خاطر دید کوتاه‌اش فقط به بال‌هایش توجه می‌کند و از نقص‌های خودش غافل است.