غزل شمارهٔ ۱۲۷

هوش مصنوعی: سکوت و خاموشی باعث می‌شود که روح و ذهن من به عمق حقیقت‌ها و رازها پی ببرد، در حالی که گفتار و زبان زنگار و کدری بر وجودم می‌نهد.

هوش مصنوعی: نور پنهان مانند فرشی است که در خانه‌ای بدون پنجره قرار دارد. وقتی چشم‌هایم را ببندم، این نور به سمت من می‌آید و جهان را برایم روشن می‌کند.

هوش مصنوعی: بین حالتی که مست هستم و زمانی که هوشیارم، پرده‌ای وجود دارد که صدای شاد و مستانه‌ای مرا به حالت هوشیاری می‌آورد.

هوش مصنوعی: سایه‌ی درخت سرو که در زیر آن آرامش دارم، مرا از خواب شیرین عدم بیدار می‌کند.

هوش مصنوعی: چشم‌های بیمار من می‌تواند مانند مسیح، خوابیده‌ای را به حرکت درآورد و بیدار کند.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم تا چه اندازه می‌توانم به سر و صدای شورش دریا گوش دهم، اما اوج مستی و سرخوشی باعث می‌شود که من به طور کامل بی‌نظم و آشفته شوم.

هوش مصنوعی: آفتاب با گرمایی که دارد، برای من بسیار خطرناک و مضر است. نخل که از موم ساخته شده، باعث می‌شود که من در بازار احساس سرما و بی‌حالی کنم.

هوش مصنوعی: دشت و بیابان با کفش‌های تنگ، راه را برای مسافر سخت و دشوار می‌کند. تنگدستی و فقر نیز باعث می‌شود که از دنیا و آنچه در آن است دلزده و بیزار شوم.

هوش مصنوعی: عزت و ارزش آزادی را نمی‌توان به خاطر بندگی و بنده بودن، فدای ذلت کرد. اگر انسان بخیل و حرص‌زده باشد، حتی احسان و بخشش او هم باعث می‌شود که دیگران او را تحت فشار قرار دهند و نیازمند او شوند.

هوش مصنوعی: هیچ چیز به باریکی و سختی دلیلی برای دشواری انجام کارها نیست، اما یادآوری آن مو، ذهنم را آرام و هموار می‌کند.

هوش مصنوعی: با اینکه به خاطر مشکلات و سختی‌های مسیر مانند سیل از غبار و گرد و غبار پر شده‌ام، اما نیروی کشش دریا به من حالتی سبک و آزاد می‌بخشد.

هوش مصنوعی: وقتی که انسان در خواب غرق می‌شود و احساس سنگینی می‌کند، کسی یا چیزی او را بیدار می‌کند.