غزل شمارهٔ ۱۲۰۶

هوش مصنوعی: با بی‌پروا و جسورانه، دستش را در میان زیبایی‌ها دراز کرد و ناخن‌های شاهین به دلیل حسادت به جغدی که در دلش جای داشت، به دلش آسیب رساند.

هوش مصنوعی: محل عبادت من، کلاه پیچیده و کج تو است. من از اینکه ابروی تو به سمت من نگاه کند و باعث شکست دلم شود، ترس دارم.

هوش مصنوعی: دل‌مشغولی‌های او با کسانی که امروز در وضعیت پایین‌تری هستند، تفاوت دارد؛ از ابتدا هم رابطه ما با زلف او به طور درست و صحیح برقرار نشده است.

هوش مصنوعی: لشکر حسن، جبهه‌ای را فتح کرده است و اکنون زلف او در حال فروافتادن است. او به فکر کوچه‌ای است که بسته شده است.

هوش مصنوعی: غنچه به زودی شکوفا خواهد شد و من از شبنمی که بر دوش دارم به این تغییر و نوشیِ تازه رو به رو می‌شوم، در حالی که باده و شادی به من مدد می‌رساند.

هوش مصنوعی: چرا ابرویت را بلند می‌کنی و خود را مغرور نشان می‌دهی؟ با یک نگاه از چشمانت می‌توانی قلب مرا بشکنی و مرا به درد و خمودی بیندازی.

هوش مصنوعی: من از مشکلات و ناپاکی‌های زندگی جدا شدم و تلاش من بسیار بالاست، در حالی که این منبعی که در دست دارم بسیار کم‌ارزش و بی‌اهمیت است.