غزل شمارهٔ ۱۱۸۸

هوش مصنوعی: بدون زیبایی تو، مردمک آیینه پاک نشده است و چشم‌هایت که بدون تماشای تو دست به هم می‌مالند، ناشی از غم و فراق است.

هوش مصنوعی: عاشقان وقتی تو را با قامت خوش‌قامت و موزونت می‌نگرند، احساس می‌کنند که به جای زیبایی، با تیغی زهرآلود مواجه‌اند.

هوش مصنوعی: ماه که با دیدنش، چشم‌های جهان را روشن می‌کند، در مقابل زیبایی تو، دل‌های مردم را به رنگی تیره و غم آلود درآورده است.

هوش مصنوعی: همت و اراده‌ی بزرگسالان به جوانان کمک می‌کند تا به هدف‌هایشان برسند، در حالی که بدون ابزار و امکانات لازم، تلاش‌هایشان به نتیجه نخواهد رسید و مانند تیر بی‌کمان که به هدف نمی‌رسد، تلاش‌های بی‌مقصد نیز بی‌فایده هستند.

هوش مصنوعی: عشق و درد و رنجی که عاشقان می‌کشند، باعث شده که همه جا را پر از گریه و حسرت ببینند. فقط کسانی که دچار قضا و قدر شده‌اند، می‌توانند در این دنیا آرامش داشته باشند.