غزل شمارهٔ ۱۱۷۷

هوش مصنوعی: بحث کردن با فردی نادان، کار افراد باهوش نیست، چون هر کسی که با کودکان مشاجره کند، خود به سوی دیوانگی می‌رود.

هوش مصنوعی: شجاعت این نیست که به خاطر ترس از نامردی، از جنگ و نبرد کنار رفت. اینجا باید با دلیری و قدرت وارد میدان شد.

هوش مصنوعی: زیبایی شمع در روشنایی فانوس ناشی از نگاه پرعشق و جستجوگر پروانه است که از آن حرارت و جذبه به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: اگر خوشی و شادی را از شراب انتظار دارند، باید بدانند که درد و غم‌مندان، چشمانشان به حال غم و گریه‌ی مست‌هاست.

هوش مصنوعی: دانه‌ای که در دام گیراتر است، در شکار مردم، مانند تسبیحی است با صد دانه، که برای کسانی که فقط به جزئیات نگاه می‌کنند، در پیش است.

هوش مصنوعی: زیبایی دل‌سوزی وجود دارد که در ایجاد عشق به شدت بی‌تاب است. این زیبایی هم مانند شمعی است که نور افشانی می‌کند و هم مانند پروانه‌ای که به سوی آن نور جذب می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال حقی هستی، برای آن از آسمان‌ها به دل خود نگاه کن؛ زیرا این صدف‌ها خالی از آن گوهر نایاب هستند.

هوش مصنوعی: زیبایی و عشق از یک منبع سرچشمه می‌گیرند. شعله‌ی آتش، هم شمعی است که روشنایی می‌بخشد و هم پروانه‌ای است که به سمت نور می‌رقصد.

هوش مصنوعی: مرغ زیرک در قفس نمی‌تواند آزاد شود مگر اینکه به فکر و تدبیر باشد. در حالی که بلبل بی‌درد فقط در پی غذا و آب خود است.

هوش مصنوعی: حالت اندوه و شادی در جهان به هم پیوسته‌اند. رنج و زیبایی این دشت، مانند لاله‌ای در یک پیمانه، به وضوح هم‌زیستی دارند.