غزل شمارهٔ ۱۱۳۱

هوش مصنوعی: حالم خیلی بد و ناامید است و خوشی‌ها و امیدهایم را از دست داده‌ام؛ حتی زیبایی‌ها و لذت‌ها نیز در زندگی‌ام محو شده‌اند.

هوش مصنوعی: صبح قیامت روشن شد و امید من به بار ننشست. وای بر من، در چه ساعتی این یوسف به چاه سقوط کرده است؟

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که زمانی برای خواب و استراحت ندارم زیرا تمام حواسم به چشمان زیبای آن معشوق عزیزم معطوف شده است.

هوش مصنوعی: از زیبایی و درخشش چهره‌ات سوال نکن، چون شعف و انرژی من از این گل زرد رنگ ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: هر کس که نگاهی به من دارد، با دیدن آسیب و شکست من، به راحتی می‌تواند مرا درک کند و عذر من را بپذیرد؛ زیرا تنها نگاهی به وضعیتی که در آن هستم، کافی است تا بفهمد چقدر در شرایط سختی قرار دارم.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که هر فردی به نوعی از اضطراب و بی‌قراری‌های ما آگاه است و در شروع روز، مشغول به کار خود شده است.

هوش مصنوعی: هر رشته از موهای من به سمتی می‌رود که گویی می‌خواهد به زلف آشفته‌ام که جذابیت خاصی دارد، توجه کند.

هوش مصنوعی: دنبال دزد رفتن، یعنی خود را به خطر انداختن و جان را در معرض خطر قرار دادن است. دل بی‌دلیل به زلف سیاه عشق گرفتار شده است.

هوش مصنوعی: از زمانی که چشمم به دنیا باز شده، مانند شمعی در محفل زندگی، اشک‌هایی از من به راه افتاده است که هر کدام از آنها از روح و وجودم نشأت می‌گیرند.

هوش مصنوعی: شراب در گردش خود اختیاری ندارد، بلکه چشم اوست که دل بیگناهی را به خود می‌کشاند.

هوش مصنوعی: در کنار حمایت و محبت کسی، زنده‌ام و همچون شمعی که در آتش می‌سوزد، آه می‌کشم. اما دل من به حال خود رها شده و بی‌پناه و ویران مانده است.

هوش مصنوعی: از صورت تو هیچ امیدی برای نجات دل ما نیست، زیرا دل ما در این لحظه سخت در چاه افتاده است.

هوش مصنوعی: انسان‌های معمولی ظرفیت تحمل گناهان بی‌پایان را ندارند، اما عفو و بخشش الهی به‌قدری بزرگ است که حتی گناهان بزرگ نیز تحت پوشش آن قرار می‌گیرند.