غزل شمارهٔ ۱۱۲۱

هوش مصنوعی: در بلندی‌ها، شخصی که humble و افتادگی دارد، به خوبی دیده می‌شود و خود را معرفی می‌کند. در واقع، کسی که در خاکساری به سر می‌برد، در این دنیا و میان مردم، به عنوان یک واقعیت و وجود ملموس محسوب می‌شود، حتی اگر نتواند به آسمان برسد.

هوش مصنوعی: عاشقان هیچ چیزی جز تسلیم در برابر معشوق نمی‌خواهند و قربانیان عشق بدون هیچ ادعایی در این راه فدا می‌شوند.

هوش مصنوعی: در این فصل که نمی‌توان جام شراب را از دست رها کرد، گل‌های سرخ به حالت سوختگی در خیابان‌ها و در آغوش نسیم قرار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی جز تیری که بر بدن ما خاک‌نشینان فرود آمده، وجود ندارد؛ تیری که از دست تقدیر به زمین افتاده است.

هوش مصنوعی: کنار دریا نشسته‌ام و در حالی که زبانم را به خاک می‌زنم، احساس می‌کنم مثل موجی که بخواهد برخیزد، بخت من در زمان‌های نامساعد و مشکلات به وضوح در حال نمایان شدن است.

هوش مصنوعی: در نگاه او، غریبی و آشنایی برای هم در هم آمیخته است، چرا که چشمان ظالمش طوری شده‌اند که دیگر هیچ چیزی برایشان آشنا نیست.

هوش مصنوعی: هر کسی که به من نگاه می‌کند، چشمانش به حالت ناراحت و پر از اشک است، انگار که لباس زیبای من به رنگ خون است و او را تحت تأثیر قرار داده است.

هوش مصنوعی: یعقوب با دیدن پیراهن یوسف، چشمانش روشن می‌شود و دلشاد می‌گردد. بوی پیراهن یوسف او را به یاد پسرش می‌اندازد و نشانی از اوست.

هوش مصنوعی: نقص و ایراد ما از خودمان ناشی می‌شود و آنچه در دیگران می‌بینیم، بازتابی از درون خودمان است. به همین دلیل، کوشش برای پیدا کردن نقص در دیگران بی‌فایده است، زیرا اصل مشکل متعلق به خود ماست.

هوش مصنوعی: شخصی که در جستجوی حقیقت و هدف خود است، مانند ردپایی که بر زمین باقی می‌ماند، نشان و اثر خود را به جا می‌گذارد. این نکته به ما می‌گوید که حتی اگر در مسیر تلاش خود دچار کاهش و افتادگی شویم، باز هم می‌توانیم تاثیرگذار باشیم.