غزل شمارهٔ ۱۰۹۵

هوش مصنوعی: چهره آفتابی و زیبا او، نشانه‌ای از جذابیت و زیبایی‌اش است و مانند شمعی است که پروانه‌ای را به سمت خود می‌کشد.

هوش مصنوعی: داروی بیهوشی حالا به فکر و درک عمیق تبدیل شده است، هرچند که نشانه‌های زیبایی او همچنان موجب درد و رنج می‌شود.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه آفتاب باعث شده پوست او کمی تغییر رنگ بدهد، اما باز هم زیبایی و لطافت خاصی مانند بهار در چهره‌اش وجود دارد.

هوش مصنوعی: هیچ نگرانی از نسیم خنک ندارد؛ گویی روغن خورشید در چراغ زیبایی اوست.

هوش مصنوعی: کسی که مژگانش می‌توانست دل‌های مردم را سنجش کند، اکنون تنها خار سر دیوار باغ زیبایی اوست.

هوش مصنوعی: مانند بلبل صائب که از آوازش خون می‌ریزد، زمانی است که در خارج از باغ، زیبایی او وجود دارد.