غزل شمارهٔ ۱۰۵۷

هوش مصنوعی: از عزیزانم که از نظر دور هستند، بوی پیراهنشان برای من روشنی‌بخش است و به نوعی کلید ورودی به عالم چشم من به شمار می‌آید.

هوش مصنوعی: خون ما که بی‌کسان و بدون شانس و تقدیر است، قبول نمی‌شود و به عرش نمی‌رسد. اگر چنین نبود، جایگاه خوب و ارزشمندی برای ما مثل زیبایی در گردن یاقوت بود.

هوش مصنوعی: چشم انسان با مشاهده دنیا در حجاب است و برای دیدن حقیقت خواب یا واقعیتی دیگر، باید از دیدن چیزهای ظاهری دست بکشد.

هوش مصنوعی: از شب تاریک و بدبختی من، صبح امیدی زاده نشد. این گفته‌ای است از کسانی که در خواب غفلت به سر می‌برند، در حالی که شب زمان انتظار و شکفتن آرزوهاست.

هوش مصنوعی: سقفی که بر بالای سرم است، به قدری پایین آمده که دل مرا می‌شکند. شمعی که در کنار من است، با نفس‌هایش می‌سوزد و نورش را می‌دزدد، تا وقتی که در سایه دامن من قرار دارد.

هوش مصنوعی: از شدت شوق و عشق، دلم سرشار از داغ و آتش شده است. این عشق که روز به روز بیشتر می‌شود، مانند دعای جوشن است که از پیوستگی اش با هم، به وجود آمده.

هوش مصنوعی: من تا کجا به بی‌راهه رفته‌ام که در دشت جنون، هر چیزی که می‌بینم، انگار تشنه‌ی خون من است.

هوش مصنوعی: دوستان با محبت و نازکی خود می‌توانند نرم‌دلانه بر دشمنان من غلبه کنند، مثل اینکه نسیم صبحگاهی بر چراغ من روغن می‌ریزد.