غزل شمارهٔ ۵۷

هوش مصنوعی: تو با آستین بر روی چهره‌ات، خود را پنهان کرده‌ای و با این کار، شور و هیجانی در دنیا به وجود آورده‌ای.

هوش مصنوعی: عشق همچنان در دل بلبل که در حال نواختن و آواز خواندن است، در حال شکل‌گیری و شور و التهاب است.

هوش مصنوعی: هر کسی به طور متفاوتی از زیبایی تو صحبت می‌کند و نظری دارد. ای کسی که باعث شده‌ای دیگران در مورد تو تصوراتی داشته باشند، پرده را کنار بزن و خود را نشان بده.

هوش مصنوعی: چهره‌ی تو آنقدر زیباست که نباید درباره‌ات با کسانی که روحشان در پریشانی است، سخن بگویید. تو با زیبایی‌ات حرفی را در دل‌ها حاکم کرده‌ای.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند به درستی تمام زیبایی‌های نقش و نگار را درک کند. و آن کسی که این زیبایی‌ها را می‌بیند، از شگفتی آن چنان تحت تأثیر قرار می‌گیرد که قلمش از دستش می‌افتد.

هوش مصنوعی: این عامل ناراحتی من این است که کسی که ویژگی‌های خود را به‌وضوح بیان کرده است، او را به زبان عام و خاص معرفی کرده و بر روی او پرده‌افکنده‌اند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که یک حاکم بر زیردستانش بگوید، قابل قبول است و او با قدرت خود بر ناتوانان تسلط یافته است.

هوش مصنوعی: من امیدوارم که مانند صدف، قطره‌ای که از مهربانی‌ام به دهان افتاده، روزی به لؤلؤیی تبدیل شود.

هوش مصنوعی: وقتی دیدم که نیکوکاران درگاه تو هستند، سر خود را به خدمت تو می‌گذارم؛ زیرا مانند سعدی بسیار بر درگاه تو تواضع کرده‌ام.