غزل شمارهٔ ۴۲

هوش مصنوعی: من مصمم هستم که با صبر و استقامت، به خوبی با چالش‌ها و مشکلات مقابله کنم و نفس خود را مهار کنم، مانند ماری که در دایره‌ای قرار دارد و نمی‌تواند خارج شود.

هوش مصنوعی: بسیار شاداب و خوش‌خُلق بودم، مانند گل و نرگس با دو چهره و چشمان پرشوری. مدتی است که زبانم را در کام نگه داشته‌ام، مانند سوسن.

هوش مصنوعی: به خاطر تلاش مضاعف برای دستیابی به دنیا و کسب امکانات، مدتی را مانند موریانه به آرامی و با سختی در حال گذرانیدن زندگی خواهم بود، نگران و در جستجوی چیزهایی که ممکن است دست نیابم.

هوش مصنوعی: چقدر می‌توانم در گوشه‌ای از زمین تنها بمانم؟ تا کی باید بار گناه و شر را بر دوش بکشم؟

هوش مصنوعی: گل لاله همچنان در غنچه است و نمی‌توانم خار را در کنار آن تحمل کنم. دوست در خانه‌ام است، اما نمی‌دانم تا چه زمانی باید بار دشمن را به دوش بکشم.

هوش مصنوعی: اگر در کنار دوست به یادآوری خاطرات بپردازم، بهانه‌ای دیگر برای تسویه حساب با رقبای خود پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به خودم می‌بالم که در برابر اهل دانش و فن ایستاده‌ام، اما می‌دانم که این برتری و افتخار همیشگی نیست و روزی زوال خواهد یافت.