غزل شمارهٔ ۳۵

هوش مصنوعی: کسی که با دوست واقعی آشنا شد، باید از خود غافل باشد و تکیه بر وجود خودش نکند. در شرایط عدم وجود و سختی‌ها باید با شجاعت و مردانگی رفتار کند.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که وقتی تصویر و ظاهری را در ذهن خود محو و ناپدید می‌کنی، دیگر جایی برای ملکات و صفات روحانی نمی‌ماند. به عبارتی، اگر به ظواهر دنیوی وابسته باشی، وجود ملکوتی و معنوی در قلب و جانت جایی نخواهد داشت. در واقع، می‌گوید که به جای توجه به ظاهر، باید به باطن و معانی عمیق‌تر زندگی پرداخت.

هوش مصنوعی: چشمان پاک می‌توانند زیبایی را ببینند و در برابر آن سجده کنند. درود بر کسی که چنین سجده‌ای را با کمال احترام در مقابل معشوق، حتی در مکان‌هایی که بتخانه نامیده می‌شوند، انجام می‌دهد.

مرایی / morāy(')i / معنی: ریاکار.

هوش مصنوعی: برای آباد کردن یک خانه، باید درون آن را پر از زیبایی و صفا کنیم، نه اینکه به ظاهر و بیرون آن توجه کنیم. آن عارف واقعی که در دل خود به آرامش و معرفت رسیده، باید درون خود را خوب بسازد و در عین حال در دنیا به گونه‌ای دیوانه‌وار رفتار کند.

هوش مصنوعی: عاشق شدن به خودت مثل پیله‌ای است که دور خودش را بافته، اما اگر عاشق واقعی هستی، باید مثل پروانه‌ای باشید که به خاطر عشقش جان را فدای دیگران می‌کند.

هوش مصنوعی: سعدی جان، نمی‌تواند کسی که در مقام بلند و بزرگ است، ارزش و قیمتی بیش از گوهر در سنگ یا گنج در خانه خراب داشته باشد. پس بهتر است که در جای خود، ساده و وارسته زندگی کنی و در معنای خودت غنا داشته باشی.