حکمت شمارهٔ ۹۳

سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۹۳

آن را که گوش ارادت گران آفریده‌اند، چون کند که بشنود و آن را که کمند سعادت کشان می‌برد، چه کند که نرود؟

شب تاریک دوستان خدای

می‌بتابد چو روز رخشنده

وین سعادت به زور بازو نیست

تا نبخشد خدای بخشنده

از تو به که نالم که دگر داور نیست

وز دست تو هیچ دست بالاتر نیست

آن را که تو رهبری کسی گم نکند

وآن را که تو گم کنی کسی رهبر نیست

حکمت شمارهٔ ۹۲: نیکبختان به حکایت و امثال پیشینیان پند گیرند، زآن پیشتر که پسینیان به واقعهٔ او مثل زنند.حکمت شمارهٔ ۹۴: گدای نیک انجام به از پادشای بد فرجام.

اطلاعات

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: ویکی‌نبشته

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

آن را که گوش ارادت گران آفریده‌اند، چون کند که بشنود و آن را که کمند سعادت کشان می‌برد، چه کند که نرود؟

هوش مصنوعی: کسی که به او گوش شنوایی از علاقه و ارادت داده شده، چگونه می‌تواند بخواهد بشنود؟ و کسی که به دام سعادت گرفتار شده، چه کاری می‌تواند انجام دهد که از آن رها شود؟

وین سعادت به زور بازو نیست

تا نبخشد خدای بخشنده

هوش مصنوعی: این خوشبختی و سعادت به قدرت جسمانی و زور بازو مربوط نیست، بلکه تنها با لطف و بخشش خداوند به انسان داده می‌شود.

از تو به که نالم که دگر داور نیست

وز دست تو هیچ دست بالاتر نیست

هوش مصنوعی: کدام کسی را پیدا کنم که به او شکایت کنم، وقتی که دیگر داوری وجود ندارد؟ و جز تو، هیچ دستی نیست که بتواند به من کمک کند.

آن را که تو رهبری کسی گم نکند

وآن را که تو گم کنی کسی رهبر نیست

هرکس که تو( خداوند متعال) راهنمای او باشی ، گمراه نمی شود ولی اگر تو کسی را رها کنی ، هیچ کس نمی‌تواند او را راهنمایی کند.

حکمت شمارهٔ ۹۳

اطلاعات

برگردان به زبان ساده