حکایت شمارهٔ ۸

به یاد دارم که مهر و دوستی من و یک دوست به‌هم فراوان بود‌ و همچون دو مغز در یک بادام به‌هم نزدیک بودیم. ناگاه، اتفاق غیبت افتاد. (غیبت روی داد).

پس از مدتی برگشت و مرا سرزنش کرد که در این مدت قاصد و پیامی نفرستادی!

به او گفتم‌: که حیف می‌شد اگر پیک و قاصد، تو را ببیند اما من از دیدن تو بی‌بهره بمانم.

بگو که یار قدیم مرا از عشق وی به توبه و بازگشت نخواند، چه من از بیمِ تیغ هم از عاشقی باز نگردم. (یا: به یار دیرین من بگویید که از عشق او حتی با شمشیر برنمی‌گردم و توبه نمی‌کنم چه رسد به توبه زبانی و شفاهی.)

به غیرت آیم که دیگری تو را سیر دیدار کند؛ دیگربار با خود گویم: نه چنین نیست، کس از نعمت دیدار تو هیچگاه سیر نشود و بیزار نگردد.