حکایت شمارهٔ ۱۳

طوطیی را با زاغی در یک بند افکندند، طوطی از زشتیِ دیدارِ زاغ رنج می‌برد و بجان می‌آمد و می‌گفت: این چه رویِ ناخوش است و شکلِ ناپسند و صورتِ نفرین‌شده و پیکرِ بی‌اندام و نازیبا! ای زاغِ فراق کاش میانِ من و تو دوریِ خاور و باختر بود.

بامدادان هرکس به دیدارِ تو از خواب چشم گشاید، صبحِ روز ایمنی و خوشی بر وی شام گردد؛

برگشته‌طالعی مانند تو سزاوارِ همنشینی توست ولیکن بدبختی چون تو در عالم نتوان یافت.

شگفت آنکه زاغ هم از همنشینی به تنگ آمده بود و اندوهگین شده بود.  زاغ هم به تعجب لاحول‌گویان از دور زمان شکوه میکرد و دست زیانکاری و افسوس بر هم می‌سود (چه خود را زیان‌زده می‌دید) و میگفت شگفتا از این طالع وار‌ون و بخت فرومایه و روزگارِ نیرنگ‌باز که هر دم به رنگی برآید! سزاوارِ مقام من آن بود که با زاغی بر دیوار باغی به ناز راه می‌رفتم.

بر عابد پرهیزگار همین محنت و بند کافی است که در قید صحبت و همنشینی ناپروایانِ لاابالی (=رندان) گرفتار آید.

آری نمی‌دانم، چه بد کردم که ایّام به کیفرِ آن مرا در بند همنشینی احمقی بدین صفت که شنیدی، خودکامه و فرومایه و هرزه‌گوی، در این زندان به محنت گرفتار کرده است.

هیچکس به کنار دیواری که چهره‌ات را بر آن نقاشی کنند، رو نیاورد

و اگر تو در فردوسِ برین مقام کنی سایر مردم شکنجهٔ جهنم را بر نعمت بهشت برگزینند تا از مصاحبت تو برهند.

هوش مصنوعی: این ضرب‌المثل را آوردم تا بفهمی که دانا از نادان بیزار است و نادان از دانا ترس دارد.

پارسایی در بزم ناپرهیزگاران لاابالی بود، زیبارویی از بلخیان از میانِ جمع به وی گفت:

اگر از همنشینی ما دلتنگی، چهره در هم مکش که مصاحبت تو هم بر ما ناگوار است و حرکاتت ناشیرین.

گروهی گل‌آسا و لاله‌وش در کنار هم نشسته‌اند و تو چوبی بی‌بر در میان صف و ردهٔ آنانی،

مانند باد بر خلاف جهت مطلوب وزان و چون سرما بد و ناگوار و مانند برف گران افتاده و چون یخ سرد و افسرده‌ای!