حکایت شمارهٔ ۱۰

در آغازِ جوانی، چنانکه پیش آید و تو نیز آگاهی، با زیبایی تعلّق خاطر و عشقِ نهانی داشتم، زیرا نایی داشت خوش‌آوا و صورتی چون ماهِ دو هفته هنگام برآمدن.

شاهدِ‌ زیبایی که سبزهٔ رخسارش از چشمهٔ نوشِ لب، آبِ زندگی می‌نوشد و هر کس نبات (قند) می‌خواهد بخورد، به شکر لب او بنگرد تا بداند که از شکر شیرین‌تر و از نبات خوش‌تر است.

هوش مصنوعی: به طور ناگهانی از او حرکتی دیدم که برخلاف انتظارم بود و خوشایندم نبود؛ بنابراین از او فاصله گرفتم و علامتی را از او برداشتم و گفتم:

بخیز و به هرچه تو را بایسته و سزاوار است بپرداز. تو در اندیشهٔ ما نیستی، به فکر خود باش.

خفّاش اگر به مصاحبتِ خورشید رغبت نداشته باشد، چشمهٔ خورشید را درخشندگی و فروغ کم نشود.

هوش مصنوعی: او این را گفت و سفر کرد و این نگرانی او در من تأثیر گذاشت.

ایّامِ وصل و دیدار از دستم برفت و آدمی به ارزشِ زندگیِ خوش، پیش از رویدادهای بد آگاه نیست.

هوش مصنوعی: به نزد من برگرد و مرا بکش، چون مردن در کنار تو برایم زیباتر از زندگی کردن پس از توست.

ولی خدای را سپاس که پس از روزگاری بازگشت؛ نای خوش‌آوایش که گویی حنجرهٔ حضرت داوود بود دگرگون گشته و سرمایهٔ زیباییِ یوسف‌آسای وی تباه شده و سیبِ ذقنش چون بِهْ گَرد (=استعاره برای موی رخسار) گرفته و بازارِ زیباییِ او کاسد آمده، چشمِ آن داشت که در آغوشش کشم، از وی گوشه گرفتم و گفتم:

آن ایّام که خط سبز زیبا داشتی، نظربازان را از پیشِ چشم دور کردی،

اکنون به آشتی بازگشتی که بر جایِ آن سبزهٔ خط، پیچیدگی موی سبلتِ تو چون خمِ ضمّه و فتحه نمایان است. 

زای بهار خرّم، برگ و بَرَت زرد و پژمرده گشت، سودای خام مپز که آتشِ اشتیاق ما خاموش شد.

هوش مصنوعی: چند وقت می‌خواهی با تکبر و ناز راه بروی؟ آیا هنوز هم به روزهای گذشته و خوشی‌های آن فکر می‌کنی؟

هوش مصنوعی: قبل از کسی که از تو طلب دارد، ناز و ادا نکن؛ چون او در واقع به تو نیاز دارد و به نوعی مشتری توست.

هوش مصنوعی: سبزه در باغ خوشبو و زیباست، و فقط کسی که این را درک کرده باشد، می‌تواند این جمله را بگوید.

هوش مصنوعی: از روی نیکوکاران، دل عاشقان به دنبال عشق و محبت است و بیشتر به سمت آن می‌رود.

باغِ چهرهٔ تو تره‌زاری (گَنْدِنا=تره، مراد از تره‌زار به استعاره موهای خشن و زود رشد) است که هرچه می‌چینی، باز سبز می‌شود.

چه بر رستن موی بر نیم‌رخ شکیب آوری یا نیاوری (و آن را از روی  بِستُری)، سلطنت حسنِ تو به پایان می‌رسد.

اگر من تسلّطی بر حیات خویشتن چنانکه تو بر ریشِ خود داری، می‌داشتم، رها نمی‌کردم که تا رستخیز از تن برون رود.

پرسیدم و گفتم: زیبایی چهرهٔ تو را چه رسید که مورچگانِ خط بر گردِ ماهِ عذارت جوشیده و انبوه گشته‌اند؟

پاسخ داد: نمی‌دانم رویِ مرا چه رسید! گویا در سوکِ زیباییِ من جامهٔ سیاه در بر کرده است.