حکایت شمارهٔ ۱۷

مانند دو حکایت قبل در بیابان وسیعی مسافری گم شده بود و نان و آب او تمام شده و طاقتی برای او نمانده بود و جایی راهم پیدا نکرد که آب و غذا باشد و استراحت کند وی مقداری پول و سکه داشت معنی «دِرَمی چند بر میان داشت»:‌ چند سکّهٔ نقره در هَمیان بر کمر بسته بود. نهایتا با سختی و عذاب هلاک شد و مرد پس از مدتی قومی از آن بیابان عبور کردند و سکه های اورا دیدند که در مقابل خود گذاشته و بر روی خاک این را نوشته بود؛

مسافر بی‌توشه قدمی پیش نتواند نهاد، اگر چه فراوان زر خالص با خود داشته باشد.

در بیابان درویشِ در آتش گرسنگی گداخته را شلغمِ پخته بهتر از نقرهٔ خالص است.