حکایت شمارهٔ ۱۷

مرد فقیری  با پای برهنه و لباس های پاره به کاروان ما که از کوفه به سمت حجاز می رفت به ملحق شد و مال و اندوخته‌ای نداشت 

خرامان خرامان می رفت و این را می گفت :

نه بر قاطری سوارهستم و نه مانند شتر بر من بار گذاشته‌اند ، و نه پادشاه هستم که خدمتکار و رعیت داشته باشم و نه خدمتکار و غلام پادشاهی هستم (نوکر خود و آقای خود هستم)

نه ناسپاسی داشته‌ هایم را می کنم و نه غصه نداشته هایم را می خورم ، لحظه هایم را با آسودگی می‌گذرانم و زندگی را به خود سخت نمی گیرم 

مردی که سوار شتر بود به او گفت : ای مرد فقیر ، به کجا می روی ؟ برگرد به خانه‌ات که تو شرایط این سفر را نداری و ممکن است بمیری ولی مرد به حرف او گوش نداد و به راهش ادامه داد

چون به نخلستان محمود رسیدیم وقت مرگ مرد ثروتمند (همان شتر سوار) فرا رسید و فقیر به بالای سرش رفت و گفت : من با پای پیاده به اینجا رسیدم و نمردم ولی تو سوار شتر آمدی و مردی 

فردی تمام شب را بر بالای بستر بیمار نشست و گریه کرد ولی چون صبح شد او از شدت اندوه مرد ولی بیمار زنده ماند

چه بسا اسب های تندرو به مقصد نرسند و از بین بروند و خر های لنگ جان سالم به در برده و به مقصد برسند 

ای بس آدم های تندرست که سالم بودند در قبرستان ها خوابیده‌اند و افراد مریض و زخمی زنده ماندند و نمردند (از کار دنیا نمی شود سر درآورد)