حکایت شمارهٔ ۱۰

در کنار آرامگاه یحیی پیامبر (پسر حضرت زکریا، مبشر حضرت عیسی مسیح) -درود خداوند بر او باد- خلوت کرده بودم؛ در مسجد جامع دمشق که در همان حین، یکی از پادشاهان عرب که بی‌انصافی مشهور بود، به زیارت آمد، نماز خواند، دعا کرد و حاجت خواست.

درویش و دارا بندهٔ درگاه خداوندند و اتفاقاً کسانی که داراترند، نیازمندترند.

سپس به من گفت: «به آن شکل که همتِ واقعی درویشان باشد و اخلاص و راستی عبادت آن‌ها، دعایی در حق من بکن چرا که از دشمنی نیرومند در فکر و هراسم.» من به او گفتم: «به مردم ناتوان مهربانی کن تا از دست دشمن زورمند آسیب نبینی.»

با بازوان نیرومند و توانا و سرپنجهٔ زورمند خطاست که دست و پنجهٔ فقیر ناتوان را بشکنی.

آیا آن کسی که به افتادگان رحم نمی‌کند و با آن‌ها به مهربانی رفتار نمی‌کند، نمی‌ترسد از این‌که اگر روزی از پا دربیاید، کسی دستش را نخواهد گرفت؟

هرکسی که در زمین بذر بدی کاشت و کار بدی انجام داد و در ازای آن انتظار نیکی و خوبی داشت، فکر باطل و بیهوده‌ای در سر می‌پروراند.

پنبه را از گوش‌هایت را بیرون بیاور و عدالت و داد را در حق مردمان اجرا کن. اگر تو داد و حق آن‌ها را به آن‌ها نمی‌دهی، بدان که روزی برای برقراری عدل و داد خواهد آمد.

 انسان‌ها مانند اعضای یک بدن هستند و همه از یک ماهیت و اصل مشترک آفریده شده‌اند.

 وقتی که یکی از اعضای بدن آسیب می‌بیند، سایر اعضا نیز آرام نمی‌گیرند و بی‌قرارند.

ای کسی که از درد و غم دیگران غمی نداری و برایت مهم نیست، شایسته نیست که نامِ آدمیزاد بر تو بگذارند.