بخش ۱۴ - حکایت

شنیده‌ام که کودکی روزه‌گرفت و با صد زحمت (بیدار شد) و چاشت خورد. (چاشت یعنی طعام بامداد یا اولین غذایی که بعد از بیدار شدن در صبح خورده می‌شود)

آن‌روز‌، سائق او را به مدرسه نبرد‌، چون از نظر او، روزه برای کودک دشوار بود. (سائق یعنی کسی که افسار چارپایی را می‌کشد.   کُتاب: مدرسه)

پدر و مادر به او آفرین گفتند و محبت کردند و به مبارکی و شادی‌، بر سر او آجیل و پول افشاندند.

وقتی‌که نصف روز بر او گذشت، آتش گرسنگی در معده‌اش افتاد.

با خود گفت: اگر چند لقمه بخورم، پدر یا مادرم از پنهان و غیب چه‌می‌دانند؟

وقتی‌که پسر فقط به پدر و بستگان توجه‌کرد، در پنهان غذا خورد و در ظاهر روزه گرفت.

کی می‌فهمد‌، وقتی‌که به خدا بی‌توجه هستی، اگر بی‌وضو در نماز بایستی؟

پس آن پیر که برای خوشایند مردم، عبادت می‌کند از آن کودک‌، نادان‌تر است.

نمازی که برای خودنمایی به مردم‌، دراز می‌کنی، کلید در دوزخ است.

اگر مقصد و نیت تو جز خداست؛ سجاده و عبادت تو را در آتش می‌اندازند.