بخش ۱۵ - حکایت در محرومی خویشتن بینان

شخصی از علم نجوم و ستاره‌شناسی اندکی سررشته داشت، اما به خاطر همان دانش اندک، سرش از باد غرور و خودبینی سرمست و مغرور شده بود.

او از راهی دور نزد «کوشیار گیلانی» (دانشمند و منجم برجسته) رفت؛ در حالی که از سویی ادعای ارادت و شاگردی داشت، اما از سوی دیگر ذهنش آکنده از نخوت و ادعا بود.

آن حکیم فرزانه (کوشیار) به او بی‌اعتنایی کرد، از او چشم پوشید و حتی یک نکتهٔ علمی یا حرف تازه هم به او یاد نداد.

هنگامی که جوان دید چیزی نیاموخته و دست‌خالی قصد بازگشت کرد، آن دانای والامقام و بلندمرتبه به او گفت:

تو گمان کرده‌ای که خودت سراپا عقل و دانشی؛ ظرفی (انائی) که تا لبه پر باشد، دیگر چگونه می‌تواند چیزی را در خود جای دهد؟ (ذهنی که از ادعا پر است، جایی برای پذیرش علم نو ندارد).

تو سرشار از ادعا و غروری، به همین سبب هم اکنون دست‌خالی و بی‌بهره بازمی‌گردی؛ اگر می‌خواهی سرشار از معنا و حکمت حقیقی شوی، باید فارغ از خودخواهی و ادعا نزد استاد بیایی.

مانند سعدی در این جهان از کبر، منیت و خودبینی خالی شو؛ آن‌گاه خواهی دید که سرشار از شناخت، بصیرت و معرفت بازخواهی گشت.