بخش ۹ - حکایت

هوش مصنوعی: یکی از شب‌های گذشته، پیری را دیدم که در دل شب از خدا خواسته‌هایش را با دست بلند کرده بود.

هوش مصنوعی: یک پیامبر به پیر گفت که بیکار بودن و بی‌فایده زندگی کردن را رها کند و به خود و مسئولیت‌هایش اهمیت بدهد.

هوش مصنوعی: از این در دعای تو پذیرفته نمی‌شود، یا با خشومت برو یا با زاری بایست.

هوش مصنوعی: در شب دیگری، یکی از مریدان که مشغول ذکر و عبادت بود، نتوانست بخوابد و حال او را خبر کردند. او گفت:

هوش مصنوعی: وقتی دیدی که تلاش تو به نتیجه نرسیده و در بسته است، دیگر سعی نکن.

هوش مصنوعی: در آغاز، بر اثر اشک‌های همچون یاقوت، افسوس بخورید و گفت: ای خدمتکار.

هوش مصنوعی: در زمانی که ناامید شدم، از این مسیر دور شدم، زیرا راه دیگری را در پیش دیدم.

هوش مصنوعی: نباید خیال کنی که او بر عهده‌اش کنترل ندارد، چون من از دامش رها شده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر کسی از دستیابی به خواسته‌اش محروم شود، دردی ندارد؛ زیرا ممکن است در را از سمتی دیگر بشناسد و به فرصتی جدید دست یابد.

هوش مصنوعی: شنیده‌ام که در این مسیر هیچ راهی برای من وجود ندارد، اما هیچ راه دیگری هم پیش‌روی من نیست.

هوش مصنوعی: سرش را به خاک نهاد و فدای آن کرد که در گوش جانش ندایی به گوش رسید.

هوش مصنوعی: می‌پذیرم که اگرچه این کار هنری نیست، اما حقیقت این است که هیچ پناه دیگری جز ما وجود ندارد.