شمارهٔ ۲۴

دلبرم، گویی که پایش لغزیده باشد (انگار که راه گم کرده باشد)، بامداد با رخی افروخته از شرم و چشمی شوخ از جادو به نزدم آمد.

دامنش را گرفتم و به او گفتم که مهمانم باشد. پوشیده پاسخ داد: "مورد، انجیر و کلوخ." («مورد، انجیر و کلوخ» کنایه از ناشدنی است!)