بخش ۲۶ - حسامی خوارزمی علیه الرّحمة

هوش مصنوعی: بابا حسامی که در قراقُل خوارزم زندگی می‌کرد، به همین نام مشهور شد. او انسانی با شخصیت عالی و مذهب نیکو بود. او مجرد، موحد و قانع بود و در طول شصت و سه سال زندگی‌اش فقط به دو کَپَنک اکتفا کرده بود. با این حال، زمانی که محمد خان شیبانی قصد داشت خراسان را تصرف کند، به دیدار بابا حسامی رفت. اما بابا به دلیل بی‌نیازی خود، کم‌توجهی کرد و به دوختن کپَنک خود مشغول شد و در همان حین شعری را به‌طور طبیعی گفته و به محمد خان عرضه کرد که او را در حیرت فرو برد.

هوش مصنوعی: حسامی از بزرگ‌ترها و شاهان واقعی ترسی ندارد، چون با وجود زخم‌ها و مشکلاتش، او هم نیرو و سپاهی دارد.

هوش مصنوعی: به طور کلی، آقای بابا در سال ۹۲۳ در قراکول درگذشت. یکی از آثار او شعرهایش است:

هوش مصنوعی: ای دیده، در عمق دل جستجو کن و آن گوهر ارزشمند را پیدا کن. من او را در این آب غوطه‌ور می‌کنم تا تو بتوانی او را بشناسی.

هوش مصنوعی: هر کسی که به آن کوچه برسد، او را با دقت و احتیاط بررسی می‌کنند و از آنجا عبور نکن.

هوش مصنوعی: اگر جهان با خود غم‌های ما را ببرد، ما هم نگران نخواهیم بود؛ چرا که اگر آب عالم را نیز ببرد، باز هم غم نداریم.

هوش مصنوعی: عشق باعث می‌شود که آدم‌ها در معرض رسوایی و شرمندگی قرار گیرند. حتی بزرگ‌ترین فرشتگان، مثل جبریل، در کوچه‌های عشق به خاطر این محبت دچار وضعیتی توأم با خجالت می‌شوند.

هوش مصنوعی: من همچون نی به خاطر غم او رنگ چهره‌ام زرد شده است و اگر ناله‌کنم چیز عجیبی نیست، چون دردی در درونم دارم.

هوش مصنوعی: هر چیزی که دل غافل ما به آن تمایل دارد، جز حیرت و حسرت چه چیزی برای ما به ارمغان خواهد آورد؟

هوش مصنوعی: همه خوشی‌های دنیا انگار برای دل‌های ناراحت و غمگین ماست و خداوند خالق همه این زیبایی‌هاست.