بخش ۱۴۴ - مجذوب تبریزی

هوش مصنوعی: میرزا محمد یکی از افراد برجسته و با فضیلت در شهر خود است و به خاطر ویژگی‌های نیکو و صفات پسندیده‌اش شناخته شده است. او هم‌عصر با سلاطین صفویه بوده است. دیوان شعر او شامل بیش از پنج هزار بیت است و دارای قصاید زیادی در مدح ائمه معصومین می‌باشد. همچنین او اشعار مثنوی هم دارد که یکی از آن‌ها به نام "شاه راه نجات" در بحر خفیف، به بیان طریقت و سلوک پرداخته است.

هوش مصنوعی: اگر خانقاه (محل عبادت و معنویت) به صرفه‌جویی در هزینه‌ها متکی باشد، بهتر است که وقت خود را در آن صرف نکنید، چرا که آنجا به میخانه تبدیل خواهد شد.

هوش مصنوعی: یک کودک گره‌ای بر دستش داشت و آن را رها کرد و سپس در کمین نشسته بود.

هوش مصنوعی: روح کودک دیگری او را از مکانش برد، چون در او گشوده شد جز هوا چیزی نبود.

هوش مصنوعی: دنیا به مانند گره‌ای پیچیده است و انسان‌های نادان مانند کودکان به آن وابسته‌اند؛ اما در واقع هیچ چیز در این دنیا واقعی و پایدار نیست.

هوش مصنوعی: شبی آتش در نیستانی روشن شد و همه جا را سوزاند، مانند عشق سوزان که در دل کسی شعله ور می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی شعله مشغول کار خود شد، هر نی که به آن نزدیک شد، تبدیل به شمعی برای آرامگاه خود شد.

هوش مصنوعی: نی به آتش گفت: این هیاهو و بی‌قراری چیست؟ چرا تو از این سوختن و آتش زدن خوشحال هستی؟

هوش مصنوعی: گفت: من بدون دلیل آتش روشن نکردم، بلکه دعوای بی‌معنایت را سوزاندم.

هوش مصنوعی: چون می‌گفتی که من نیستم و خود را به نمایش می‌گذاشتی، در واقع همچنان درگیر خودت و مشکلات خود بودی.

هوش مصنوعی: با چنین ادعایی چرا هر بهار فقط برگ خود را می‌ساختی و کاری بیشتر نمی‌کردی؟

هوش مصنوعی: اگر مردی دردی داشته باشد، این درد بهتر است از بی‌دردی؛ چون برای درمان بی‌دردی، تنها راه، آتش است.