بخش ۱۴۴ - مجذوب تبریزی

هوش مصنوعی: میرزا محمد یکی از افراد برجسته و با فضیلت در شهر خود است و به خاطر ویژگی‌های نیکو و صفات پسندیده‌اش شناخته شده است. او هم‌عصر با سلاطین صفویه بوده است. دیوان شعر او شامل بیش از پنج هزار بیت است و دارای قصاید زیادی در مدح ائمه معصومین می‌باشد. همچنین او اشعار مثنوی هم دارد که یکی از آن‌ها به نام "شاه راه نجات" در بحر خفیف، به بیان طریقت و سلوک پرداخته است.

هوش مصنوعی: اگر خانقاه (محل عبادت و معنویت) به صرفه‌جویی در هزینه‌ها متکی باشد، بهتر است که وقت خود را در آن صرف نکنید، چرا که آنجا به میخانه تبدیل خواهد شد.

هوش مصنوعی: یک کودک گره‌ای بر دستش داشت و آن را رها کرد و سپس در کمین نشسته بود.

هوش مصنوعی: روح کودک دیگری او را از مکانش برد، چون در او گشوده شد جز هوا چیزی نبود.

هوش مصنوعی: دنیا به مانند گره‌ای پیچیده است و انسان‌های نادان مانند کودکان به آن وابسته‌اند؛ اما در واقع هیچ چیز در این دنیا واقعی و پایدار نیست.

هوش مصنوعی: شبی آتش در نیستانی روشن شد و همه جا را سوزاند، مانند عشق سوزان که در دل کسی شعله ور می‌شود.

تا شعله به کار خودش که سوختن باشد پرداخت، به هر نی که رسید، سرش را آتش زد. چنان شد که گویی شمعی باشد افروخته بر آرامگاه خودش. یعنی تا مرگ سوخت و آب شد.

نی به آتش گفت: این چه آشوب و شورش است؟ تو از این سوختن و آتش زدن دنبال چه چیزی هستی؟

آتش گفت: من بی دلیل نیافروختم، بلکه دعوی و ادعای بی‌معنایت را سوزاندم.

چون می‌گفتی که من به صد نمود و گونه نیستم(ایهام نی‌ام به نی هستم و همزمان نیستم‌. همچنین نمود نیز اشاره به حرکت نی با باد دارد و همزمان دگرگونی و چند گونگی)، در واقع همچنان فقط درگیر خودت و نفست بودی که بودی.

ای بی‌ارزش(ایهام و تشبیه به سبکی و تو خالی بودن نی) با چنین دعوی و ادعایی چرا هر بهار فقط به برگ و بار نو ساختن می‌پرداختی؟ (در نوروز و بهار، نی برگ‌های بلند می‌کشد. آدم هم لباس و رخت نو می‌سازد.)

اگر مردی دردی داشته باشد، این درد خوب است. چراکه درمان بی‌دردی، فقط آتش است. یعنی اگر بی‌درد هستی مرگ بهتر باشد و حیف زندگیست برای تو.