بخش ۶ - ایاز طالش

هوش مصنوعی: آیا بیک نام داشت و به عنوان خدمتکار مشغول به کار بود. او به مقام امارت و خان‌زاده‌گی رسید. از کودکی با فقرا و عرفا معاشرت داشت و تلاش می‌کرد تا از صحبت اهل حال بهره‌مند شود. پدرش ابراهیم بیک، یکی از بزرگان طایفه طالش در آذربایجان بود. او به جناب عارف صمدانی حاجی محمد جعفر همدانی، که از بزرگان سلسله نعمت اللهیه بود، ارادت و عشق می‌ورزید و همچنین در شیراز تحت فیض حضور حضرت شیخ الموحدین حاجی میرزا ابوالقاسم شیرازی قرار گرفت. ظاهراً او از خانواده‌های صاحب جاه بود و باطنش به سالکان این راه تعلق داشت. دلش پرشور و فکرش روشن بود. فقرا او را ناصر می‌خواندند و او با فقرا معاشرت و هم نشینی داشت. اکنون در دارالخلافه تهران به سر می‌برد و گاهی به تأمل و تفکر می‌پرداخت. چند بیت از اشعارش به یادگار مانده است.

هوش مصنوعی: طبیعی است که دل بی‌قرار در حالتی از عشق و دوری از محبوب، از عذاب و درد خود فریاد بکشد، زیرا چطور می‌تواند در برابر فشار و سختی‌های غم و اندوه طاقت بیاورد.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به حقیقت و یافتن عشق واقعی، باید خود را از زرق و برق و نام و نشان‌ها رها کنی. تنها با گم شدن در ناشناسی، می‌توانی به آن یار بی‌نشان دست یابی، زیرا کسی که در پی نام و نشانی باشد، هرگز موفق به یافتن عشق واقعی نخواهد شد.

هوش مصنوعی: وقتی خوب نگاه کردم، متوجه شدم که در این دو جهان هیچ موجودی جز آن معشوق زیبا وجود ندارد.

هوش مصنوعی: دل خود به آن معشوق زیبا نزدیک شد و از دل‌های بی‌دل، دل آن معشوق را به خود گرفت.