برگردان به زبان ساده
و هُوَ مولانا محمد مهدی بن محمد شفیع. نسبتش به شیخ محمود شبستری پیوسته. أباً عن جد از ارباب قلم بودهاند. خود از تلامذهٔ جناب زبدة العارفین میرزا محمد تقی کرمانی است. بالاخره اجازه از میرزا محمد حسین ملقب به رونق علی شاه گرفته در خدمت جناب میرزای مذکور به اعلی مدارج فقر و فناء ترقی فرموده. گویند جذبهٔ وی بر سلوک غلبه داشته. غرض، آخرالامر به حکم سلطانی وی را از کرمان به دارالخلافه بردند و اهل عناد سعایت کردند تا مورد قهر سلطانی شده بعد از هفتهای فوت و در امامزاده ناصرالدین مدفون شد. فی شهور سنهٔ ۱۲۱۷. این رباعی از اوست:
هوش مصنوعی: مولانا محمد مهدی بن محمد شفیع، نسبتی به شیخ محمود شبستری دارد و از خانوادهای است که همواره به کار نویسندگی مشغول بودهاند. او یکی از شاگردان بزرگ عرفان، میرزا محمد تقی کرمانی، بوده و موفق شده است تا از میرزا محمد حسین معروف به رونق علی شاه اجازه بگیرد. در خدمت این استاد، به درجات بالای عرفان و فنا دست یافت. گفته میشود که جذبه و کشش او بر سیر و سلوک عرفانیاش غلبه داشته است. در نهایت، به دستور پادشاه از کرمان به پایتخت منتقل شد و برخی افراد حسود باعث شدند که مورد خشم پادشاه قرار گیرد و پس از یک هفته درگذشت و در آرامگاه امامزاده ناصرالدین به خاک سپرده شد، در سال ۱۲۱۷. این رباعی نیز از اوست:
زنهار دلا به دهر مایل نشوی
وز حق نشوی نفور و باطل نشوی
هوش مصنوعی: دل نکن از دنیای ناامید و فریب، و از حق دور نشو و به باطل نپیوند.
در عالم بی وفا که خوابست و خیال
یک لحظه ز ذکر دوست غافل نشوی
هوش مصنوعی: در دنیای فریبندهای که پر از خواب و خیال است، هرگز از یاد دوست غافل نشوید، حتی برای یک لحظه.
