بخش ۱۸ - خاوری کوزه کنانی

هوش مصنوعی: او میرزا معصوم نام دارد و نسبش به شمس الدین تبریزی برمی‌گردد. در کاشان، دارالمؤمنین، زندگی می‌کند. با توجه به پاکی فطرت و نیکوکاری‌اش، به دوستی با اهل دنیا راضی نیست و برای تامین معاش خود به کسب و تجارت مشغول است. همانطور که در شعری اشاره کرده است:

هوش مصنوعی: از زمانی که او را دیدم، از مردم ناامید شدم؛ چرا که پرنده کوچک هیچ‌گاه نمی‌تواند طعمه‌ی همت و توانایی پرنده‌ی بزرگ باشد.

هوش مصنوعی: من از خوراک ساده‌ای که دارم راضی‌ام و از کار و تلاش خودم هم خوشحالم، حتی اگر ثروت و نعمت‌های فراوانی نصیبم نشود.

هوش مصنوعی: با توجه به توانایی مالی، به زیارت خانه خدا مشرف شدم و در طول مسیر مثنوی‌ای به نام "بحر مثنوی قرآن السعدین" که اثر امیرخسرو دهلوی است و به "تحفه الحرمین" نیز مشهور است، سروده شده است. به طور کلی، من از مسیرهای سلوک باخبرم و با اهل معرفت در ارتباط هستم. اشعار زیادی دارم، اما در حال حاضر چیزی در دسترس نیست. این چند بیت را به عنوان یادگاری می‌نویسم:

هوش مصنوعی: در آن مکان خلوت که همه در سکوت و حیرت هستند، دنیا فرصتی برای سخن گفتن پیدا می‌کند، به ویژه برای کسی که مانند من از گفتن ناتوان است.

هوش مصنوعی: من به خاطر این که تمام عمرم را صرف رسیدن به او کرده‌ام، شرمنده‌ام و حتی دیگر نمی‌توانم به این دل که از دوری او رنج می‌برد، فریب بدهم.

هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که در دل تاریکی می‌درخشم و وجودم روشنی‌بخش است. این نور باعث ایجاد هزاران جمع و بستری از گفتگو و تبادل نظر در اطراف من می‌شود.

هوش مصنوعی: در عشق، سکوت لازم است؛ وگرنه من هم می‌توانم در حضور محبوبم از حال و روز خود بگویم و زبانم دور از بیان نیست.