سوگند

هوش مصنوعی: یک دختر زیبای لاله‌گون بر روی گل سرخ نقشی کشید و گفت که از چشمان تیره‌اش نمی‌توانم عشق و دل‌باختگی را بگیرم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از لب من نتواند بوسه‌ای بگیرد و از دست من هم هیچ‌کس نمی‌تواند ساغری بنوشد.

هوش مصنوعی: به یاد می‌آورد که آن گل زیبا و تازه، قسم‌هایی را که خورده بود، تا پایش به دام و تله‌ها نیفتد.

هوش مصنوعی: ناگهان نسیم خوشبو با شتاب به سمت درختان سرو و گل‌های لاله و شمشاد رفت.

هوش مصنوعی: بی‌خبر از تعهد، نازنین به راه خود رفته است، مانند گلی که با یک نسیم ملایم، پرپر شده و به باد رفته است.

هوش مصنوعی: گل به روی معشوق خندید و آنچنان زیبایی و شگفتی خلق کرد که سوگند و وعده‌ای که داده شده بود، بی‌معنا و به باد رفت.